Review: Bart Constant - Tell Yourself Whatever You Have To
In maart vorig jaar dook de zeer Nederlandse naam voor het eerst op: Bart Constant, die schijnbaar vanuit het niets in één klap grote indruk maakte en wist te roeren met Do Better (Animals Make Me Angry) en een bijbehorende, filmische video over een circus-artieste. Wat er verder ook nog zou komen, dat prachtig opgebouwde, rijkelijk gearrangeerde liedje nam niemand ons nog af, zo luidde de conclusie. Er was verder niet veel speurwerk nodig om de ware naam achter Bart Constant op de snorren: Rutger Hoedemaekers, in het verleden actief in elektroband About en drijvende kracht achter het geluid van Voicst's tweede album A Tale Of Two Devils uit 2008.
De laatste jaren werkte hij in Berlijn aan deze nieuwe richting. Een release van Bart Constant's debuut werd rond de zomer verwacht, maar na jaren van werken kon Hoedemaekers de muziek blijkbaar nog verder perfectioneren en bijgeschaven. Het resultaat is met dit tien nummers tellende album genaamd Tell Yourself Whatever You Have To indrukwekkend, opgenomen in Berlijn, Utrecht, Londen en New York en met een bonte verzameling gastmuzikanten.
Nog niet halverwege het album is je al duidelijk dat die op een subtiel Philip Glass-achtig pianoloopje gebouwde voorloper Do Better - overigens gemaakt met hulp van componist Dustin O'Halloran - geen toevalstreffer was. Het is hier een van de vele hoogtepunten. Bart Constant verstaat duidelijk de kunst van het uitbundig, rijkelijk aankleden van op zich al sterke, mooi geschreven liedjes. Jawel, nummers waarvan de meeste op dit uitzonderlijk rijke debuut ook enkel op piano en gitaar al overeind zouden blijven. Hooguit geldt dat niet voor The Only Ones, min of meer de opzwepende 'dancetrack' van deze plaat vol over elkaar heen buitelende melodietjes, die het verleden in de elektronische muziek verraadt.
Wát een ongelooflijk gedetailleerde arrangementen heeft Hoedemaekers gecomponeerd voor zijn intussen wél altijd toegankelijke liedjes, boordevol repetitieve motiefjes van onder meer piano, gitaar, synths, vibrafoon en veel percussie, plus lagen strijkers en blazers (we horen bijvoorbeeld Colin 'Kyteman' Benders op trompet). Dit alles in zorgvuldige laagjes opgebouwd en versmelt vlekkeloos met de mooie zangmelodieën. Zo krijg je liedjes die van alle kanten bruisen van het leven. Al luisterend snap je steeds beter waarom hij enkele jaren aan deze muziek heeft gewerkt. Alleen al in openingsnummer So North, So South, dat nog start met een voorzichtig intro met een kabbelend stukje piano en een trompet in de verte, waarna op het knap gebruikte ritme van een 7/8-maat lagen van vibrafoon en strijkers worden gebouwd, plus extra percussie door Nils Frahm die toch in de buurt was. Schitterend gedaan. glashelder geproduceerd en ondanks de complexiteit toch makkelijk en prettig in het gehoor liggend. 
Dat Hoedemaekers niet de grootste zanger is die we in tijden hoorden, vormt geen enkel bezwaar. De juiste snaar raakt hij toch met zijn wat lichte stemgeluid (lijkend op Gillbert O'Sullivan zo lezen we her en der, geen vreemde gedachte), of het nu in vlottere, enerverende popsongs Seven Minute Revolution, Point of het sterk naar een climax bouwende Tough Cookie is. Daar tegenover staat wat kalmer werk als Do Better of het orkestrale, chamberpop-achtige Joralemon Street, gekenmerkt door fraai ingemixte flarden klassieke koorzang. Toch is de sfeer luchtig en vormt de speelse tekst hier een plezierig contrast en voor wie het wil horen zelfs een wijze les: "If you see the cookie crumble, blow the candles and take the cake.”
Ander hoogtepunt is het even speelse als opbeurende Gravity, opgenomen met een compleet fanfareorkest. Vreest niet: Bart Constant verzandt zo niet in Kleintje Pils-achtige taferelen, maar weet er zo juist een van de mooiste liedjes van de plaat van te maken, lichtjes neigend naar een band als Beirut. "Until I get it right”, herhaalt Hoedemaekers meerdere malen in het refrein van dat liedje. Maar Tell Yourself Whatever You Have To is dus helemaal raak: een plaat die tegelijkertijd verwondert en ontroert en waarop bovendien bij iedere luisterbeurt wel weer iets nieuws te ontdekken in een van de nummers. Dat deze reis eindigt met hetzelfde pianostukje waarmee die begonnen was bijvoorbeeld. Typisch een kenmerk van een album dat je hierdoor nog heel lang kunt koesteren.
Beluister het album op Spotify via onderstaande button of op Soundcloud.
