Kicking the Habit

Review: The Black Atlantic - Darkling, I Listen

The Black Atlantic - Darkling, I Listen

Zo’n tweeënhalf jaar terug kwam ineens dat prachtige debuut van het Groningse The Black Atlantic uit. Een intieme en bijna introverte, akoestische folkpopplaat die terecht de aandacht trok in binnen- en buitenland. Geen enkele moeite werd gespaard door de band om daar verder gevolg aan te geven: het album was gratis te downloaden (resultaat: meer dan 100.000 downloads) en er werden ongekend veel shows gespeeld, in Nederland maar ook ver daarbuiten.

Inmiddels ligt er dan eindelijk nieuw materiaal van de band voor onze neus: een vijftal liedjes tellende EP onder de naam Darkling, I Listen waar The Black Atlantic het afgelopen half jaar aan gewerkt heeft. Sommige van die liedjes waren eerder al te horen bij optredens. Het eindresultaat is een EP waarop de band zelfverzekerder klinkt dan voorheen, zowel qua zang, arrangementen als de productie.

Darkling, I Listen opent met het rustieke The Aftermath (Of This Unfortunate Event), waarop akoestische gitaarklanken aanvangen en al snel bijval krijgen van elektrische gitaar met precies de juiste dosis galm. De kenmerkende samenzang zorgt voor een warm onthaal. Al snel wordt duidelijk dat The Black Atlantic flink gegroeid is: na zo’n drie minuten barst het nummer open en klinkt de band alsof ze steviger in de schoenen staan dan ooit. Echoënde elektrische gitaren en grootse vocalen nemen de overhand en zorgen voor een open en overtuigend geluid.

Met deze EP verschuift The Black Atlantic iets meer naar het volle - versterkte - geluid van bands als Midlake, Fleet Foxes en Bon Iver op diens laatste plaat. Soms klinkt The Black Atlantic haast uitbundig, maar tegelijkertijd blijft de intimiteit toch behouden, zoals op bijvoorbeeld The Flooded Road (Built on Sand) en het kleine liedje Quiet, Humble Man, afsluiter van de EP.

Titelnummer Darkling, I Listen is het hoogtepunt, een nummer waar de uitbundiger kant van de band het best in te horen is. Drums en zang worden extra stevig aangezet, gitaren en toetsen klinken bezwerend alsof we naar een psychedelisch folkrocknummer luisteren. Opvallend is dat er vaak veel verschillende stukken voorbij komen in één nummer, maar geforceerd klinkt het nergens, heel natuurlijk juist. Ook qua arrangementen is The Black Atlantic een flink stuk gegroeid. Extra fijn in dit nummer is het eerste refreintje dat vrij ingetogen klinkt, terwijl het tweede refrein juist voluit, met volle overgave wordt gespeeld en gezongen. Alle live-ervaring die de afgelopen jaren is opgedaan zal vast hebben geholpen bij het vergroten van de eigen overtuigingskracht.

Het is kortom zalig om deze nieuwe muziek van The Black Atlantic te horen, zeker als die zo goed verzorgd en overtuigend klinkt. Een bezwaar? Het is jammer dat het ‘slechts’ om een EP gaat, omdat we graag nog veel meer hadden gehoord. Maar ook omdat de band met een volledig album onder de arm wellicht makkelijker de stap zou kunnen maken naar een nog groter publiek. Als er een band is in Nederland die dat verdient, dan is het wel The Black Atlantic met al het harde werken. Laten we hopen dat ze er de komende tijd weer flink wat zieltjes bij winnen. Wij zijn en blijven helemaal om dankzij deze prachtige nieuwe liedjes.

Luister hieronder naar Darkling, I Listen. De band trekt de komende tijd door Duitsland, Oostenrijk en Italië voor wederom een aardige tour. In februari zijn  ze terug in Nederland, data hieronder.

The Black Atlantic live:

29.02.12 – Groningen @ Oosterpoort w/ Damien Jurado
01.03.12 – Den Haag @ Paard van Troje
02.03.12 – Leeuwarden @ Asteriks w/ Houses
04.03.12 – Utrecht @ Tivoli de Helling
29.03.12 – Amsterdam @ Brakke Grond | "Sonic Connections"