Short Kicks: albumreviews van Luik, Gluid, Hospital Bombers
Luik - Owls
Omdat het bespreken van de interessantste nieuwe platen van het moment niet altijd in 600 woorden of meer hoeft, introduceert Kicking the Habit vanaf dit drukke releasenajaar meer recensies in het kort; Short Kicks! U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. En wij al helemaal niet. Deze week in Short Kicks: album-recensies van LUIK, Hospital Bombers en Gluid.
Luik - Owls
Na twee sterke albums met ingetogen liedjes van Thijs Kuijken’s band I Am Oak, brengt Snowstar Records opnieuw een plaat uit met serene en naar slowcore neigende indiepop. Owls is het debuut van Luik, de band rond de Rotterdamse liedjessmid Lukas Dikker. Onbekenden zijn het overigens niet: Luik bracht eerder al een EP uit bij Samling Records en de leden zijn afkomstig uit bands als Eklin, Bonne Aparte en Bebe Fang. Met albumopener All Of My World wordt de toon meteen gezet: rustig, haast aarzelend tokkelende gitaren, minimale drums, verzachtende orgelklanken en diepe, fluisterende zang. Een combinatie die gelukkig veelvuldig terugkomt op het album (zoals op These Men May Grow en Owls), naast nummers die iets steviger uit de verf komen dankzij licht overstuurde gitaren en drums die meer aangezet worden (Brown Feathers, The Windows).
Hier en daar horen we nog iets abstractere soundscapes in bijvoorbeeld Spleen, maar alles is doordrenkt van die slepende, donkerbruine slowcore in mineur. We horen Sparklehorse, Lambchop en Tindersticks terug, naast de slowcore van grondlegger Low. Grote namen inderdaad, maar dankzij de pracht van Owls mag Luik hier direct in een adem mee genoemd worden. Juist het minimum aan aankleding maakt deze nummers zo doordringend: nergens is er opsmuk nodig om een intens en ontroerend geluid neer te zetten. Een Nederlands droomdebuut. Bekijk hier de mooie video bij We're Both Extermined. Luik speelt zaterdagavond 14/1 op Noorderslag. (BS)
Hospital Bombers - At Budokan
Eén blik op enkele songtitels van deze langverwachte nieuwe Hospital Bombers-plaat, en je herkent direct hetzelfde licht-absurde, wat cynische gevoel voor humor dat alleen al in die niet zachtzinnige bandnaam verscholen zit, en in veel songteksten. Op At Budokan treffen we zogenaamd twee 'traditional maori fight songs' aan en een liedje dat Let's Set Ourselves On Fire heet. Gelukkig leiden zulke grappen niet af van deze wederom zeer aanstekelijke indierock op de At Budokan (een Japanse arena)Dankzij hoofdsongsmid en drummer Marc van der Holst staat het het album er weer vol mee. Zanger/gitarist Jan Schenk zingt ze vlot en zorgt voor de sound op de plaat, met hulp van de grote John Agnello (oa. Kurt Vile, Dinosaur Jr.) voor wat mixwerk.
Een typisch Hospital Bombers-liedje is vlot, luchtig en stemt vrolijk, waarbij de goede verstaander de bijdehante teksten kan oppikken. We noemen When The Cows Come Home, At The Blood Drive en het (opzettelijk?) heerlijk kazige I Love You, met zelfs een stukje spoken word van Schenk. Welkome lenteliedjes in deze zachte winter. Nieuw zijn twee experimenten met elektronica, die de plaat openen en afsluiten, met afsluiter You Blinked als de meest geslaagde en geheel gezongen door violiste Susanne Linssen bovendien. Niet veranderd bij de band, maar nog wat beter uitgedacht: zoals de vioolpartijen van Linssen de liedjes zoveel extra melodie geven en het in de basis Velvet Underground-achtige geluid van Hospital Bombers iets eigens bezorgen. Op At Budokan klinkt de band net als op debuut Footnotes verdacht pretentieloos, maar intussen gebeuren er stiekem wel weer een boel mooie dingen. (JR)
Gluid - Twee
Beklijvende muziek maken gebaseerd op geluiden die lukraak ergens zijn opgenomen; het is een kunst. En laat Bram van den Oever hier nu eens heel bedreven in zijn, zo bewees hij in 2006 al met een eerste album onder de naam Gluid. Tussen 2007 en 2010 hield hij zich vooral bezig met muziek voor theater- en dansvoorstellingen, maar het afgelopen jaar stortte hij zich op het maken van een nieuw album. Een beperking schudde hij af: de muziek hoefde niet enkel meer uit field recordings te bestaan en gebruik van organische instrumenten was voortaan toegestaan (we horen onder meer harp en vibrafoon). Maar verder maakte Van den Oever enkel gebruik van een bijna antieke Akai-sampler en een Atari-computer voor dit tweede Gluid-album, genaamd Twee.
Het wonderlijkste aan Twee: die zelf opgelegde beperking als het om apparatuur gaat hoor je niet af aan deze weids klinkende, gedetailleerde elektronica, die kraakhelder is geproduceerd en gemixt. Donkere opener Where R U From zet je nog even op het verkeerde been, alsof je naar een donkere, instrumentale hiphopplaat begint te luisteren, maar al snel worden Gluid’s klanken veel lichter en inventiever van toon. Songtitel en geluid vloeien soms fraai in elkaar over, zoals het opgenomen geluid van klaterende druppels dat de basis vormt voor de beats van Drupp. 'Mek mek', zo hoor je een gesamplede kinderstem steeds herhalen in het speelse middenstuk Mek, terwijl een speeldoosje het zowaar dansbare, wat donkerder Chasing David inluidt. Rustpunten zijn er ook; ontspannende borstelritmes en meerdere lagen ambientgeluiden zetten de toon in Plants, terwijl Into The Woods – wederom natuur als inspiratie – bestaat uit zacht knisperende beats met pianoklanken: inderdaad een geschikte soundtrack voor bij een boswandeling.
Vindingrijk, melodieus en even eigenzinnig als toegankelijk: op de valreep van vorig jaar maakte Gluid een must hear voor liefhebbers van experimentelere elektronica. Twee is in zijn geheel te horen en te bestellen bij label esc.rec. (JR)
embed
