Review: Guided By Voices - Let's Go Eat The Factory
Guided By Voices - Let's Go Eat The Factory
Eigenlijk mogen we het wel beschouwen als een cadeautje: het nieuwe nieuwe album Let’s Go Eat The Factory van antihelden Guided By Voices. Toen de band in 2010 een reeks reünie-optredens deed voor het 21-jarig bestaan van het label Matador, met daarbij uiteraard bandleider/songschrijver Robert Pollard in de gelederen, was er wel meteen de hoop, maar niet de verwachting dat het nog tot een nieuw album zou komen in de samenstelling van halverwege de jaren negentig, waarmee lo-fi-klassieker Under The Bushes, Under The Stars mee werd gemaakt.
Gelukkig bleek de verleiding ook voor de band zelf te groot. En dus ligt nu Guided By Voices-album nummer zeventien voor ons, het eerste sinds laatste GBV-plaat Half Smiles Of The Decomposed uit 2004 en na die reeks 'hi-fi' opgenomen rockplaten van het vorige decennium een typische terugkeer naar de lo-fi indierock van de vroegere tijd. Eenentwintig liedjes komen voorbij in iets meer dan 41 minuten, tel uit je winst. Het gros daarvan is weer net zo sterk en pretentieloos als we altijd waren. Dan weet je: dit is een heerlijke terugkeer.
Inderdaad: de liedjes op Let’s Go Eat The Factory zijn kort als gewoonlijk - hoewel Guided By Voices op latere platen soms de vier minuten durfde te overstijgen -, en intussen weer verschrikkelijk aanstekelijk. En hoewel die lo-fi mentaliteit weer volop in zwang is, hoor je dat op dit album meer in de opbouw en uitwerking van de liedjes dan aan de productie: die klinkt hier soms opvallend helder. Meteen vastgelegd via de viersporenrecorder op een cassettebandje is het niet, maar opgenomen in huiskamers en garages van de bandleden wel. Als er een plaat zou moeten zijn die als introductie geldt voor het Guided By Voices-universum, dan zou Let's Go Eat The Factory zich daar prima voor lenen.
We noemen een paar titels die weer onherroepelijk Guided by Voices zijn: Dougnut for a Snowman, The Unsinkable Fats Domino, How I Met My Mother en We Won't Apologize for the Human Race. Inderdaad, de band is terug. En binnen de eenentwintig liedjes die de plaat telt, gaat de band van de meest speelse rockliedjes die de afgelopen tijd te horen waren (The Unsinkable Fats Domino, Either Nelson) naar gemoedelijke (Who Invented The Sun) of ronkende gitaarnummers (Waves, Laundry and Lasers) en soms zelfs een romantisch popliedje (My Europa). Daar tussenin horen we onder andere prachtige strijkersarrangementen op Choclate Boy, een gesampled liedje als The Things That Never Need en de nu al beste lullige break van 2012, aan het begin van Dougnut for a Snowman.
Is Let’s Go Eat The Factory het beste dat we van de band hebben gehoord? Nee, dat zeker niet. Is dat erg? Ook dat niet, maar fans die de band al volgen vanaf de jaren ’80/’90 deze plaat niet snel als favoriet zullen kiezen. Feit is wel dat de band wederom eenentwintig kleine, ongeslepen diamantjes aflevert die zowel de oude Pink Floyd en T. Rex als Dinosaur Jr. en My Morning Jacket in herinnering roepen.
Met een cadeau als dit album heeft niemand iets te klagen. In één klap wordt je teruggeslingerd in het ‘klassieke’ GBV-gevoel uit de jaren ’90, met dezelfde eigenwijze, gedrogeerde gitaarliedjes die tegelijkertijd ook heel catchy zijn. Er zijn weinig andere bands die dat al zo lang, zo goed doen. Nu maar hopen dat de groep te midden van alle onduidelijkheid over verdere optredens gewoon doorgaat met het maken van nieuwe albums. Volgens de laatste geruchten komt er in ieder geval nog een aan, in mei van dit jaar, getiteld Class Clown Spots a UFO. We kunnen eigenlijk ook helemaal niet zonder Guided by Voices, dat wordt wel weer heel duidelijk met Let’s Go Eat The Factory.
Kijk hier naar Guided By Voices bij David Letterman van dinsdagavond 3 januari, met The Unsinkable Fats Domino:
embed
