Kicking the Habit

State-X New Forms: Black Lips scheurt aanstekelijk door het Paard

Feessie bij Black Lips op State-X New Forms

We zitten middenin State-X New Forms, festival voor experiment en avant-gardistische muziek in Den Haag, dat voor het eerst is uitgesmeerd over tien dagen. En dan heb je op een doordeweekse donderdagavond in het Paard van Troje eigenlijk een heel traditionele bandjesavond middenin de line-up zitten, met twee gitaarbands die eigenlijk het tegengestelde van avant gardistisch zijn, want zo retro zijn jaren zeventig meubilair. Is dat uiteindelijk erg? Neen, luidt het stellige antwoord. Dan is ten eerste het Rotterdamse Rats On Rafts er maar aan de vroege jaren tachtig kapsels bij gesleept in dit programma, maar wát is dit kwartet in de afgelopen maanden live gegroeid.

Bejubeld debuut The Moon Is Big van afgelopen september mag nog wat lofi opgenomen klinken, live presteert Rats On Rafts het om met het gelijknamige, dwingende openingsnummer al een muur van gruizig geluid neer te zetten, terwijl de schwung van de ritmesectie voor lucht blijft zorgen.

Het Joy Division/Echo & The Bunnymen/vroege The Cure-geluid heeft Rats On Rafts zich intussen zo goed eigen gemaakt, dat het weer frisjes klinkt. Het langzaam binnen druppelende publiek kijkt nog even de kat uit de boom, maar ook in Den Haag zwelt per nummer het applaus aan en er wordt uiteindelijk fanatiek gedanst, ook op (nieuwe?) nummers die niet eens op The Moon Is Big te vinden zijn. Intussen durft de band het aan heel eigenwijs prijsnummers van de plaat Lalalala en Sailor juist worden overgeslagen. Alsof het nog niet wisten, maar toch: Rats on Rafts komt er zo wel.

De Texaanse branieschoppers van Black Lips grijpen zoals we weten terug naar nog wat vroeger tijden; deze avond spelen in een uurtje zeker een dozijn stevig doorjakkerende, in sixties garage-rock 'n roll gegoten topliedjes. De start is misschien nog wat aarzelend, maar zodra als tweede nummer Family Tree, opener van laatste plaat Arabia Mountain, de zaal inknalt, vliegt het bier in de lucht en gaat de moshpit vooraan los, om niet meer te stoppen.

Natuurlijk zingen de drie bandleden voorop zo vals als de neten, alles rammelt naar hartenlust, maar dat slordige hoort er natuurlijk gewoon bij en lijkt de liedjes juist nog meer rauwe energie te geven. Intussen werkt het kijken naar de wild om zich heen maaiende drummer nog eens extra aanstekelijk. Gelukkig deed producer Mark Ronson op Arabia Mountain geen verwoede pogingen om onvolkomenheidjes recht te trekken. Of het had bij deze eigenwijze kereltjes sowieso geen zin.

Doet er uiteindelijk ook weinig toe, want man oh man, die melodieus knappe liedjes zijn zo goed dat valse noten en slordige missers niet storen. Zeker de pakkendste nummers van Arabia Mountain (Raw Meat, Go Out And Get It en Modern Art) komen in volle vaart voorbij), maar het publiek gaat intussen nog wat harder op ouder spul van een van de vorige platen, met als toppunten Katrina en Bad Kids (met countrytic) van Good Bad Not Evil.

Al met al een aanstekelijk en hoogst vermakelijk concert, maar toch: wat duren de pauzes tussen de korte liedjes soms toch ellendig lang en eerlijk is eerlijk: deze band zou een grote zaal van het Paard wél vol weten te krijgen – we staan nu in een aardig gevulde kleine zaal – als die potentiële garagehits nét een beetje strakker, scherper en minder quasi-nonchalant werden gespeeld.

Black Lips is nu een potentiële wereldband, die echter voor een veel groter publiek nog een heel stuk beter zouden kunnen, als de jongens maar eens zouden doen alsof er ook echt iets op het spel staat. Dat voel je aan alles en het is ze zó gegund. Dan hoeven die flauwe grapjes over afterparty's bij de Hollandse FEBO echt niet eens de prullenmand in. Graag tot een volgende keer.