Kicking the Habit

M83 tilt met gigantisch geluid de Melkweg op

M83 live. Foto: Arek Olek (cc)

De van oorsprong Franse Anthony Gonzalez is een man met op het eerste gezicht nogal tegenstrijdige (muzikale) kanten. Zo wil hij graag een sonische geweldenaar zijn die grote elektronische geluidsmuren opbouwt voor de muziek van zijn band M83, maar zware elektronische shoegazepassages wisselt hij net zo lief af met gelikte, doch zwaar catchy jaren tachtig-synthpopknallers of volbloed dancetracks.

En dan is hij ondanks zijn macho-uiterlijk ook nog eens de hopeloze, bijna sentimentele romanticus, die met veel liefde terugdenkt aan zijn eigen jeugd- en kindertijd en er bovendien in slaagt deze zoete lieflijkheid op een mooie, herkenbare manier tot uiting te laten komen in zijn muziek, waarin al die eigenschappen niet vloeken, maar elkaar aanvullen. Daarvoor hoef je alleen maar naar M83’s jongste album Hurry Up, We’re Dreaming te luisteren, een ambitieus, groots klinkend en meer dan geslaagd dubbelalbum, ook dankzij de zonder uitzondering sterke liedjes die hij schreef. Daar komt op het podium nog een kwaliteit bij, zo zien we dinsdagavond duidelijk in de uitverkochte oude zaal van de Amsterdamse Melkweg: die van tevreden kijkende, alle controle houdende showman.

Wel moet hij bij de huidige M83-concerten weliswaar de aandacht delen – wat betreft het mannelijke deel van het publiek althans - met zangeres Morgan Kibby (oa. White Sea, The Romanovs) naast hem als blikvangster op synths. Sinds vorig album Saturdays = Youth is zij een vaste kracht voor zang en arrangementen. En feitelijk is zij ook de betere vocalist dan de meestal wat staccato zingende Gonzalez zelf, zo blijkt al binnen enkele minuten na de start van het concert. Haar stem kan heel zuiver zowel de gefluisterde stukken als hooggezongen, hardere passages aan. De rol die Zola Jesus op plaat speelt in het intro van Hurry Up..., neemt Kibby zodoende met gemak over en ze vangt de live net wat zwakker zingende Gonzalez zo goed op, hun beide stemmen gedrenkt in bakken galm.

Het hoeft bepaald geen verrassing te zijn na het horen van het nieuwe album, maar toch: vanaf het begin is ook in de Melkweg het geluid dat de vier muzikanten voortbrengen Gi-gan-tisch. Synths en gitaren zijn vol en fraai in evenwicht, ook in de hardere, shoegazende stukken, met daar overheen drums op stadionsterke. Al weet de drummer van dienst waar nodig – in de synthpopliedjes op z'n Human League's dus – wel degelijk swingend te klinken, geholpen met wat retro aandoende elektronische ritmes. Toch is het zeker niet alleen maar Hurry Up, We’re Dreaming wat de klok slaat tijdens de set. Intro wordt juist gevolgd door het oudere, pulserende Teen Angst (van album Before The Dawn Heals Us) en het verleidelijk groovende, fluisterend gezongen Saturdays = Youth-hitje Kim & Jessie. Een goed begin is het halve werk kortom, en dan hebben we het nog niet over de perfect afgemeten, goed sfeer versterkende lichtshow en visuals gehad, zo afgesteld op de muziek als je zelden ziet in de kleinere oude zaal van de Melkweg.

Een mooi rustpunt dat tot live tot Sigur Rós-achtige proporties wordt opgeblazen is het langzamere Wait (met strijkers uit de sampledoos); schoonheid als tegengif voor effectieve danspopsongs als Reunion, Claudia Lewis (live voorzien van opbouwende intermezzo’s) en het tegen het einde van de set gespeelde Midnight City, nummers waarbij in de zaal meerdere armen de lucht in gaan. Die gierende saxofoonsolo in de finale missen we hier niet eens. Een enkele keer eisen gitaren de hoofdrol op en mag M83 blazen (Teen Angst en Bright Flash laat de band in My Bloody Valentine-modus horen), maar hier krijg je geen noise van het smerige, oorsnijdende soort: het geluid is huge, maar ook zeer clean, bijna op het steriele af, terwijl de drums onverminderd doordenderen. En in dit geval is dat een compliment: M83 weet het fraaie, kraakheldere geluid van de albums Saturdays = Youth en Hurry Up, We’re Dreaming – waar vanavond kortom de nadruk op ligt – verdraaid goed te evenaren.

Na een uurtje is de finale van de set én toegift echter gemaakt om goed op te dansen, met A Guitar And A Heart in dreunende remixvorm, plus Saturdays = Youth-tracks Skin Of The Night en een uitgesponnen, instrumentaal Couleurs, waarop de hele zaal uiteindelijk alsnog losgaat. Zo is de lengte van nog geen vijf kwartier mét toegift aan de korte kant, maar op zich goed dankzij dat zelden aflatende, bombastische geluid. Dat zou bij een langer concert kunnen gaan vermoeien; nu blijft er trek over naar meer en bleef M83 van begin tot eind spannend en imponerend. Maar dat betekent wel weer dat een favoriet als Graveyard Girl of het geweldige nieuwe New Map jammerlijk worden overgeslagen. Van een band die het in deze mp3-tijden nog aandurft een lijvig dubbel-conceptalbum uit te brengen – zelfs al zou de inhoud op één cd passen – mogen we ook best nog een iets uitputtender concert verwachten, niet waar?

Een volgende keer dan maar weer? Met een integrale uitvoering van Hurry Up... wellicht? Lijkt ons prachtig, en de band in deze livemachine-vorm zou het beslist aankunnen.