concertverslag

Bill Callahan gekroond tot godfather van de Le Guess Who?-vrijdag

Joris, Zaterdag 26 11 2011, 14:25

Bill Callahan gekroond tot godfather van de Le Guess Who?-vrijdag

Bill Callahan op Le Guess Who? 2011

Jawel, op Le Guess Who? valt veel nieuw moois te ontdekken. Zeker onder de tientallen acts waar je tot dan toe nog niet eerder van had gehoord, zoals op de tweede festivalavond bijvoorbeeld Bass Drum Of Death of Anika, terwijl ook interessante nieuwe bands Holloys of I Break Horses zich komen bewijzen. Dan kan het een beetje tegennatuurlijk voelen om in plaats van te zappen een hele avond in Tivoli Oudegracht met de bekendere namen door te brengen. Maar hoe kun je de combinatie van iconen Pinback, Bill Callahan en Low op één avond weerstaan? Niet te doen, inderdaad.

Vlak voor aanvang van de tweede avond vergalt een seinstoring het begin van de festivaldag voor treinreizigers die nog in Utrecht zijn geraakt. Ook uw verslaggever van buiten Utrecht moet hierdoor – ondanks het geluk van een prachtig lift naar het stadje U. - de opening van Richard Buckner zo goed als missen, op anderhalf mooi klinkend liedje na. Buckner’s setting zet wel de toon voor deze avond: sobere settings en middelen inzetten in een poging maximaal ontroerend effect te bereiken.

Maar eerst is er nog het optreden van de Band Die Deze Maand Op Drie Grote Festivals staat: Other Lives, bijna zeker van nog meer roem in het komende jaar. Des te wonderlijker is het dan om te zien dat bij een band bij wie alle externe factoren optimaal lijken (de buzz, de doorbraak, een debuut met een aantal prima nummers, de nu al vooruit gesnelde live-reputatie), het optreden zó niét kan binnenkomen bij een meer dan gewillig publiek. Het gebeurt Other Lives in een ramvolle Helling. Tot aan de garderobe staan nieuwsgierigen te kijken naar wat de nieuwe Fleet Foxes, Arcade Fire of The National moet gaan worden in 2012.

En daar ging het nou juist ook mis: de band weet net iets te goed wat ze moet doen om die gevoelige snaar te raken. Waardoor die snaar het hele optreden dus compleet onaangeroerd bleef. Het optreden slecht noemen zou zuur zijn, dat is het namelijk niet. Maar het moet gezegd dat ook het minder sceptische gedeelte van de zaal bepaald niet plat gaat op de in pathos doordrenkte liedjes van doorbraakalbum Tamer Animals. Bombastische en meermalen met pauken versterkte donderslagen die indalen als een miezerbuitje. Sorry gasten, eigenlijk hoort deze flauwe namaakpop al niet meer niet thuis op een avontuurlijk festival als dit. On to the next one…

En daarvoor gaan we dus naar Tivoli Oudegracht, waar Pinback nog de ‘hardere’ band van deze avond is, ook al houdt het trio rond songschrijvers en zangers Rob Crow en Armistead Burwell Smith IV het redelijk sober. Hun gitaren en de bas blazen of knallen nooit, maar geven als het ware grommend en staccato de oudere en enkele nieuwe melodieuze indierockliedjes vorm, met emotionele zangpartijen als afmaker en waarbij de hevig bebaarde Crow nog altijd de betere zanger en innemender podiumpersoonlijkheid is. Hun drummer blijkt er intussen een te zijn van het zeer precieze soort; met een mooi vol geluid slaat hij de liedjes zeer ferm en strak aan elkaar. En dus is het genieten van oudere klasseliedjes als Penelope en Boo (te vinden op Blue Screen Life) of Out To Sea (van Autumn of the Seraphs. Death Cab For Cutie is een vergelijking die te binnen schiet, met de kanttekening dat Pinback grilliger muziek maakt. Maar er is ook nieuw werk, waaronder een wel heel sterk opgebouwd nieuw nummer van de nieuwe, vrijdag verschenen EP Information Retrieved Part B (Part A verscheen in april), wat zelfs een hoogtepunt in de set is. Met deze EP’s is Pinback op weg naar een langverwacht nieuw album in 2012, dat op deze manier wel weer heel mooi kan worden.


Bill Callahan in Tivoli 

Vervolgens wordt snel duidelijk wie de Grote Man van deze Le Guess Who?-avond is: dat is Bill Callahan, voor wie Tivoli Oudegracht zo goed als helemaal volloopt. En terecht: want Callahan en zijn twee begeleiders geven net als in de Amsterdamse kerk de Duif eerder dit jaar een masterclass ‘recht in het hart raken met droefgeestige Americana-muziek en minimale middelen’. De donkere, lage stem die Callahan van nature heeft, doet al een flink deel van dit werk, Man’s liedjes en de sobere invulling als trio (minimale drumkit, spaarzame elektronische gitaar) maken het af: vanaf opener Riding For The Feeling van het jongste album Apocalypse grijpen Callahan en band ons stevig bij de lurven, om een uur lang niet meer los te laten. Het slepende, bedrieglijk lichtvoetige Too Many Birds ontroert nog steeds, terwijl de bittere lofzang America! halverwege de boel in een stroomversnelling brengt. We buigen extra diep, onder de koude rillingen, bij het intense, door ontregelend lawaai doorkliefde Say Valley Maker uit Callahan’s Smog-periode. Gedurende het hele optreden zagen we beelden van de film The Godfather op het videoscherm achter de band. Een heel passende keuze: Callahan is onbetwist de godfather van deze Le Guess Who?-avond.

Hebben de oneerbiedige praters nabij de bars dat ook in de gaten gehad, blijft wel nog de vraag achteraf. Tegen het einde van Callahan’s goeddeels breekbare optreden is het gekwebbel weer eens niet van de lucht en het praatvolume neemt nauwelijks af als de slowcore-pioniers van Low het podium betreden. Hebben zanger/gitarist Alan Sparhawk, zijn echtgenote Mimi Parker (drums/zang) en hun bassist er last van? Honderd procent zeker weten kunnen we het niet, maar het lijkt er verdraaid veel op. Optredens van Low verbijsterden in het verleden geregeld dankzij de intense bezieling en de naar ferme climaxen opbouwende nummers met vlekkeloze samenzang. Maar in dit onrustige Tivoli lijken met name Sparhawk en Parker hun focus kwijt.

Nieuwe, ietwat luchtiger liedjes van jongste album C’Mon zijn van zichzelf mooi, maar klinken opeens zowaar afstandelijk in plaats van warm en meeslepend, zoals Try To Sleep en You See Everything dat op het album wel zijn. De keren dat het vuur even oplaait, zijn te spaarzaam; het is er even in het uitgesponnen aanzwel-epos Nothing But Heart en in het grimmige Monkey, waarin Sparhawk zijn gitaar eindelijk eens geselt, maar net zo makkelijk dooft het weer. Gek genoeg worden pogingen in het publiek om met een ‘sshh!’ de zaal tot stilte te manen afgestraft. “Please, no sshh’ing! Make noise!” Het geluid zal hem nog verder uit zijn concentratie hebben gehaald, zodat we al met al getuige zijn geweest van een zeldzaam lusteloos Low-optreden.

Zitten we daarom bij de pakken neer, ook nadat ACU voor de garagerock van Bass Drum Of Death ruim van tevoren vol (meh!) bleek te zitten? Geenszins, want Le Guess Who? gaat door, met deze dagen nog optredens van onder meer The Besnard Lakes, Still Corners, Zola Jesus, Suuns, My Brightest Diamond, Panda Bear en anderen. Zie u daar. Verder inkomen voor de overige Le Guess Who?-dagen kan nog steeds via onze festivalpagina, met tips, albumreviews en drie mixtapes.


Low op Le Guess Who? 2011

, ,

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud