Kicking the Habit

Le Guess Who? Short Kicks: albumreviews van My Brightest Diamond, Richard Buckner, Nurses en A Winged Victory For The Sullen

My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

Omdat het bespreken van de interessantste nieuwe platen van het moment niet altijd in 600 woorden of meer hoeft, brengen wij recensies in het kort; Short Kicks! U heeft immers ook niet de hele dag de tijd. En wij al helemaal niet. Deze week Le Guess Who? Short Kicks - zie ze maar als extra tips naast de al gegeven aanraders - met My Brightest Diamond, Richard Buckner, Nurses en A Winged Victory For The Sullen.

My Brightest Diamond – All Things Will Unwind
Een tour de force was het, My Brightest Diamond’s tweede album A Thousand Shark’s Teeth uit 2008, vol mysterie en wat zware, flink orkestrale nummers. Doorzetten werd beloond, maar een wat vermoeiender luisterervaring was het ook. Misschien vond My Brightest Diamond-brein Shara Worden dat zelf ook. Na een tournee met The Decemberists (ze deed mee op hun The Hazards of Love) besloot ze haar nieuwe liedjes met chamberpop-gezelschap yMusic op te nemen. Het eindresultaat is All Things Will Unwind, een veel intiemer en toegankelijker album dat klinkt alsof Worden en yMusic in je eigen huiskamer zitten.

Haar in de basis folky, met geschoolde stem gezongen liedjes hebben hier weer meer weg van Sufjan Stevens op zijn rustiger Illinois-momenten, zeker als in openingsliedje vol tegenstellingen We Added It Up een zangkoortje invalt over de akoestische gitaren, fluiten en klarinet: “Love binds the world.” Niet toevallig: Worden werkte toen met hem. Een spannend liedje als Reaching Trough The Other Side wordt verrijkt met tal van strijkers- en blazerspatroontjes, wat tegelijkertijd voor aangename speelsheid en spanning zorgt. Qua thematiek zingt ze net zo makkelijk over haar eigen kersverse moederschap (She Does Not Brave The War) als over de oorzaken en gevolgen  van de financiële crisis (“There’s a rat in the kitchen and he’s eating my cheese” in There’s A Rat, een bedrieglijk luchtig en vlot High Low Middle). Tegen het einde horen we ook de stem van DM Stith, in het naar de albumtitel refererende All Things Are In Line.

Intussen zijn alle liedjes heel gedetailleerd en knap gearrangeerd, zodat All Things Will Unwind van begin tot eind spannend, maar vooral heel mooi blijft. A Thousands Shark Teeth was ook prachtig, maar hier gunt My Brightest Diamond ons wat meer zuurstof om te ademen. Wat uiteindelijk net zo plezierig uitpakt. Hoor het album hier. My Brightest Diamond speelt zondag 27 november op Le Guess Who?, om 18.05 uur in Tivoli de Helling. (JR)

My Brightest Diamond, "We Added It Up" by My Brightest Diamond

Richard Buckner – Our Blood
Sinds 1994 is Richard Buckner een vaste waarde in het alternative countrygenre, sporadisch platen uitbrengend vol met whisky doordrenkte wanhoop. Our Blood, de zesde plaat van de songschrijver, heeft een tijdje op zich laten wachten. Vanwege een uitstapje naar filmmuziek (dat uiteindelijk nooit uitkwam) is dit het eerste muzikale teken van leven dat Buckner laat horen sinds Meadow uit 2006. En wát voor een teken. Our Blood is een prachtige Americana-plaat, spaarzaam en zorgvuldig opgebouwd met voornamelijk akoestische gitaar en de doorleefde stem van Buckner, die vaak klinkt als de goede vriend waarmee je een avond doordrinkt tot diep in de nacht. Het is een persoonlijke plaat, die vaak in mineur klinkt maar daarom ook goudeerlijk is.

Dat Our Blood er uiteindelijk nog kwam, mag een klein wonder heten. Eerst begaf de taperecorder van Buckner het, en daarmee gingen de initiële opnames voor de plaat verloren. De tweede sessies, met daarop meer toevoegingen van percussie en pedal steel (o.a. met Sonic Youth-drummer Steve Shelley), werden opgenomen op de laptop die kort daarna gestolen werd. Uiteindelijk keerde Buckner op poging drie terug naar een meer gestript geluid en nam hij het album uiteindelijk grotendeels zelf op. Our Blood doet denken aan de eveneens literaire country van Richmond Fontaine, of het prachtige werk van Jason Molina (laat die beste man ook maar weer snel in staat zijn muziek te maken). Het resultaat is een intieme plaat die op sommige momenten je beste kameraad kan worden, met nummers als Escape, Collusion en Confession. Schijnbaar zonder enige moeite brengt Richard Buckner na vijf jaar zomaar weer een van zijn beste werken uit. Buckner speelt vrijdagavond 25 november om 19.30 uur op Le Guess Who?, in Tivoli Oudegracht. (BS)

Traitor - Richard Buckner

Nurses – Dracula
Dracula is de opvolger van het in 2009 verschenen Apple’s Acre; een plaat die nog door Nurses zelf werd geproduceerd. Op deze nieuweling wordt de band echter bijgestaan door producer Scott Colburn (bekend van onder andere Animal Collective en Arcade Fire) en dat is meteen hoorbaar op Dracula: het geluid is meer gepolijst en in balans, maar de scherpe - productionele - randjes zijn er daarmee soms ook een beetje vanaf. Gelukkig houdt Nurses wel vast aan de vervreemdende, soms haast schizofrene liedjes die zo kenmerkend zijn voor de band uit Portland, Oregon.

Nurses is op zijn best als schijnbaar onmogelijke combinaties worden gemaakt binnen nummers. Zoals op You Lookin’ Twice, waarop baslijnen met dubinvloeden worden gecombineerd met postpunk vocalen, zachte vioolsamples en synthtapijten. Of op So Sweet, waar een dronken draaiorgel wordt gemengd met haast soulvolle koortjes en een vrolijk iel gitaarlijntje dat net zo goed van The Strokes had kunnen zijn. Daarmee krijgt Dracula een haast onderzoekend karakter: de band lijkt er plezier in te scheppen zo vreemd mogelijke combinaties te maken. Er zijn maar weinig (indie)bands die dat zo effectief en overtuigend doen als Nurses, zonder daarbij de toegankelijkheid te verliezen. Want ook staan de nummers vaak gewoon in het teken van catchy refreintjes die Dracula boven het niveau van het experiment uittillen in al zijn heerlijke eigenzinnigheid. Wij zijn alvast benieuwd hoe ze dat live gaan doen later deze week. Nurses speelt op Le Guess Who? op donderdagavond om 21.15 uur in EKKO. (BS)

Nurses - Fever Dreams by DebtDept

A Winged Victory For The Sullen – S/T
Al even uit, maar met de aankondiging van een optreden op Le Guess Who? en met het gestaag invallende herfstweer pas echt goed binnengedrongen: de heerlijk droefgeestige, soundscapes met modern-klassieke trekjes op het titelloze debuutalbum van A Winged Victory For The Sullen. Het betreft een samenwerking tussen Adam Wiltzie (Stars of the Lid, in het verleden ook Sparklehorse) en componist Dustin O’Halloran, onder meer verantwoordelijk voor de soundtrack van Sofia Coppola’s film Marie Antoinette en maker van het album Lumiere van dit jaar.

Voor de zeven composities op het album, waaronder een tweedelig requiem vol stemmige strijkers en galmende ambient ter ere van overleden Sparklehorse-icoon Mark Linkous, kreeg het duo hulp van verschillende gastmuzikanten op strijkinstrumenten en harp, onder wie ook Peter Broderick. Hun stukken vormen echte gevoelsmuziek met rustige, neerslachtige piano-akkoorden als basis, die ondanks spaarzame middelen en arrangementen toch diep weten te roeren, met als emotionele hoogtepunten Steep Hills Of Vicodin Tears en het tot twaalf minuten uitgesponnen A Symphony Pathetique. Ware rustgevende schoonheid voor even geduldige als melancholische zielen, die ook graag naar muzikanten als Hauschka of Nils Frahm luisteren. En heus niet moeilijk, mocht u daar bang voor zijn.

Hoe uitgebreid de bezetting is voor live-optredens, kunnen we komend weekeinde ervaren. A Winged Victory For The Sullen is op Le Guess Who? op zaterdag 26 november te zien in EKKO, om 19.45 uur. (JR)

A Winged Victory For The Sullen – Steep Hills Of Vicodin Tears