concertverslag, nieuws

Concertverslag: My Morning Jacket staat garant voor intens marathonconcert op stadionsterkte

Joris, Dinsdag 15 11 2011, 15:26

Concertverslag: My Morning Jacket staat garant voor intens marathonconcert op stadionsterkte

Foto: Dena Flows (CC)

Vreemd. Voor rockband My Morning Jacket begon het twaalf jaar geleden allemaal in Nederland. Het lofi opgenomen doch intense sebuut The Tennessee Fire viel op bij de critici, stond wekenlang op 1 in een toen nog invloedrijke Moordlijst en voordat de jonge band het goed en wel doorhad, stonden ze in een vol Paradiso te spelen. Dat terwijl de band de barretjes in thuisland Amerika nog niet was ontstegen. Opmerkelijk daarom dat op er op de avond van maandag 14 november 2011 bij diezelfde Paradiso aan de deur nog kaarten zijn voor... My Morning Jacket.

Laat Nederland de band zoetjesaan vallen en is de populariteit sterk tanende, ondanks die beresterke live-reputatie? Nu ja: het kán eraan liggen dat nieuw album Circuital van dit jaar wat tegenviel ten opzichte van de vorige, meesterlijke My Morning Jacket-platen. Of misschien was het toch de concurrentie van Wilco of zelfs Elbow in het land... Uiteindelijk zijn de zaal en de balkons van Paradiso echter gewoon goed gevuld - en niet ramvol zoals het bij een uitverkocht huis kan zijn - voor een concert dat zich gaat ontpoppen als een van de grootste rockshows die we in tijden mochten beleven.

En nee, daar heeft dit zeer strak en hecht musciserende vijftal heus niet een paar nummers ter opwarming voor nodig. Vanaf de eerste tellen met de openingsnummers van Circuital, een bezwerend en groovend Victory Dance - met deze kracht opeens heel intens - en een opgetogen titelnummer, is de geluidsmuur dat het vijftal in Paradiso bouwt gigantisch. De drums laten de funderingen van Paradiso schudden, terwijl de gitaarversterkers blázen. Jawel: monsterrockband My Morning Jacket speelt op bombastische stadionsterkte en zal dit de komende twee uur en een kwartier op enkele spaarzame rustpunten na blijven doen.

De hoge, krachtige stem van frontman Jim James komt soms nauwelijks boven het geweld uit. Goed bij stem is de zanger beslist deze avond, ook in de hoge regionen blijven zijn galmende vocalen zuiver, en het blijft prachtig om de in de afgelopen vijf jaar geen spat veranderde James al klapwiekend en springend te zien opgaan in de meest intense momenten van de topzware muziek, terwijl zijn mede-gitarist Carl Broemel met de smerige solo's mag smijten.

Ouder nummer My Heart Beats For You oogst het eerste herkenningsapplaus: Evil Urges-hoogtepunt I'm Amazed is na het overdonderende eerste half uur zowaar een relatief rustpunt. Want verder zijn momenten van akoestische schoonheid schaars, hoewel het oeuvre van My Morning Jacket op dit vlak ook genoeg mooie liedjes te bieden heeft. In de reguliere set neemt de band alleen bij het oudje At Dawn en klein Circuital-liedje Wonderful (The Way I Feel) even gas terug, waarna er snel weer door wordt gedenderd met Off The Record.

Houdt My Morning Jacket zo'n heel marathonconcert de spanning wel goed vast? Niet helemaal, moeten we constateren bij een wel heel lang opgerekte jam als einde van het toch prachtige Steam Engine ('take your money and your drugs'...) en een niet te spannende ballade die hierop volgt. Een dipje in de set dat My Morning Jacket met zoveel andere sterkere nummers op het repertoire makkelijk zou moeten kunnen omzeilen. Aan de andere kant; hoeveel bands zijn ernog die de gitaarliefhebber überhaupt nog trakteren op zulke lange shows?

De vierkwartsmaat met elektronica van Touch Me I'm Going To Scream Part II zorgt gelukkig voor afwisseling en redding, waarna de show in de finale na bijna anderhalf uur nog even groots los mag. Want Circuital als geheel mag dan bepaald niet kunnen tippen aan voorgangers Evil Urges, Z en It Still Moves, maar met Holding On To Black Metal heeft My Morning Jacket er aan de respons te merken een flinke live-favoriet bij. Dat het kinderkoortje in het nummer van tape komt, is geen bezwaar. De impact van het eerste uurtje is dan terug, met It Still Moves-kneiter Mahgheeta als afsluiting van de reguliere set na een uur en drie kwartier spelen.

Naar goede gewoonte krijgen we dus nog een forse toegift voor de kiezen, met ala hoogtepunten het niet kapot te krijgen One Big Holiday (is It Still Moves dan toch nog steeds de beste My Morning Jacket-plaat?) en zelfs het kwetsbare en kleine If All Else Fails van debuut The Tennessee Fire, uit de lang vervlogen tijd dat Jim James nog een schuchtere liedjesachrijver met lofi rammelend countryrockbandje was. Van die vroege My Morning Jacket-versie is al heel lang niets meer over, maar met deze imponerende krachttoer in Paradiso van maandagavond was die beginnende band niet eerder zo ver weg. Niet dat we die missen overigens: grote rockshows als deze van zo'n goed op elkaar ingespeelde band zouden we voor geen goud willen missen. Circuital is bij deze vergeven.

Als Wilco zondag een vijf sterren-concert gaf, dan krijgt My Morning Jacket er toch minstens vier.

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud