Kicking the Habit

Fotoverslag: Iceland Airwaves 2011 in beeld

De Staat op Iceland Airwaves 2011

Fotograaf Erik Luyten had vorige week het grote voorrecht om op het IJslandse festival Iceland Airwaves te zijn, mede dankzij Festivalinfo. Voor zijn cameralens trof hij onder anderen 'ons eigen' De Staat, Beach House, tUnE-yArDs, Austra, For A Minor Reflection en vele anderen. Lees zijn bevindingen en bekijk zijn foto's...

Crisis? Wat nou crisis... In Reykjavik is er halverwege oktober niets van te merken. Dan zitten alle hotels, hostels en guesthouses hé-le-maal vol. Zo'n zesduizend buitenlanders (vooral veel Amerikanen, Canadezen en Scandinaviërs) reizen af naar het eiland vlakbij Groenland voor een van de jaarlijkse indoor festivalhoogtepunten...

Fotoverslag: Iceland Airwaves 2011 in beeld18 foto's

Klik op de foto's voor grotere versies

Welkom op Iceland Airwaves! In 1999 begonnen als een festival in een hangar van vliegmaatschappij Iceland Air, toen nog maar één dag met vijf bands op het programma. Dertien edities later staan de cijfertjes er heel anders bij. Het festival duurt maar liefst vijf dagen, er zijn tien officiële zalen en grofweg tweehonderd artiesten treden er op.

En de meesten houden het niet bij één show. Naast de reguliere festivalprogrammering is er ook nog een ‘off-venue’ programma in tientallen bars, hostels, cd-winkels en koffiezaken - of gewoon op straat - waar veel artiesten voor een tweede, derde of soms wel zesde keer optreden. En het mooie voor de al krap bij kas zittende IJslanders (of buitenlanders, gezien een biertje omgerekend 4 euro kost en een vliegticket al gauw 300 euro): die off-venue shows zijn gratis en vaak ook indrukwekkender dan de optredens die de band op de officiele spot geeft. Kortom: Iceland Airwaves ontpopt zich zo al gauw tot het ideale showcasefestival in een van de mooiste landen ter wereld.

Het festival moet het vooral hebben van IJslandse artiesten, maar zo’n 25 procent van de line up komt uit het buitenland. Echt grote buitenlandse publiekstrekkers bleven dit jaar uit. Behalve Björk en Sinéad O’Connor natuurlijk, maar zij speelden in locaties waar maar een paar honderd man in konden. Dat het festival toch uitverkocht raakt, is niet vreemd. De kwaliteit van de IJslandse muziekscene is nu eenmaal enorm hoog en zeer gevarieerd. Waar dat door komt? Geen idee. In de docufilm Backyard wordt dat vrij duidelijk gemaakt, maar die heb ik helaas nog niet gezien.

Maar wat maakt het uit? Vijf dagen lang dagelijks meer dan twee handen vol verrassingen zien, is onbeschrijfelijk. Wie wist bijvoorbeeld dat IJslanders een aardig potje reggae kunnen maken (Amabadama) of op de een of andere manier balkanbeat-invloeden hebben gekregen? (Orphic Oxtra) En dacht je dat postrock (Porquési en het al wat bekendere For A Minor Reflection) en hardcore (Muck) daar niet bestaat? Zelfs een lokale versie van Textures speelde als afsluiter de bovenbar Gaukur Á Stöng helemaal plat. Voeg daar aan toe de schitterende 'cliché'-bands uit IJsland (lees: schitterende muziek met veel snaarinstrumenten zoals Ólafur Arnalds of Jóhann Jóhannsson) en een IJslandse schone als Sóley(bekend van Seabear) toe en je hebt al een perfect festival. Toppers als Beach House, Suuns, tUnE-yArDs, Austra en de James Murphy dj-set zijn dan alleen nog maar enorme kersen op de overvolle slagroomtaart.

Kortom, ondergetekende heeft zich bijzonder goed vermaakt in Reykjavik. Hoogtepuntjes waren Sóley, de IJslandse mensen, Niki & The Dove en Nederlands trots Dope D.O.D. die me totaal verraste en blijkbaar in IJsland stukken populairder is dan in Nederland, getuige de overvolle zaal die helemaal op ging in de muziek van deze heren uit Groningen. Dieptepunten waren het missen van Björk’s Biophilia-optredens, Ourlives en... de lege portemonnee aan het eind van het festival. Van dat laatste hadden meer mensen last; de vele barretjes in het centrum van Reykjavik waren de dag na het festival weer allemaal even leeg. Toch die verrekte crisis....

Tekst en alle foto's: Erik Luyten (alle rechten voorbehouden)