Review: Feist - Metals
Misschien zijn het de donkerder toon en enkele zeer sobere songs die ervoor zorgen dat Metals, het eerste album van Leslie Feist sinds haar prachtige doorbraakplaat The Reminder, maar niet meteen wil beklijven. 'Is dit het nou na vier jaar?', zo luidde de vraag na twee, drie draaibeurten. Maar het blijkt de Canadese toch te zijn gelukt om een echte groeiplaat te maken, die - terrible cliché alert - 'pas na meerdere draaibeurten zijn geheimen prijsgeeft.'
Vierde Feist-album Metals werd met muzikale partners in crime Mocky, Chilly Gonzalez en Valgeir Sigurðsson opgenomen in een eenvoudige, verlaten ruimte, waar ook een strijkorkest en blazers mochten komen opdraven. Die orkestrale passages waar de 35-jarige zangeres zich voor het eerst zo nadrukkelijk van bedient in haar liedjes, zorgen voor prachtige momenten in fraaie, doch voor Feist’s doen wel stukken grimmiger liedjes als de openers The Bad In Each Other ('When good man and good woman can’t find the good in eachother...’) en Graveyard, waar met zware drums en zelfs koorzang wordt gepoogd de doden tot leven te brengen (Bring ‘em all back to life!’). Verderop roept het opvallend rauwere Undiscovered First dezelfde sferen op, waarin grommende gitaren en een stompende drumbeat de engelachtige dameskoorzang ondersteunen.
Dat is bepaald geen luchtige, toegankelijke materie à la zeer catchy doorbraakhitje 1234 of Brandy Alexander, maar na de gewenning blijken het prachtige, hoewel weerbarstiger stukken muziek te zijn. Jawel, Feist durft hier veel grootser, diepgaander maar ook somberder dan ooit te klinken, al is Metals zeker niet over het geheel bombastisch: rustige pianoballade Caught In A Long Wind is aangekleed met weer een mooi strijkersarrangement, terwijl vertrouwder aandoende liedjes als How Come You Never Go There, Bittersweet Melodies of de even intieme als mysterieuze afsluiter Get It Wrong, Get It Right iets luchtiger zijn en meer aansluiten op het gevoeliger werk van The Reminder. Zeker de tweede helft van de plaat moet het hebben van de fraaie ballades op een laag tempo.
Alleen dat dwarse, onrustig drammende Colission wil maar niet echt wennen, mede verpest door schreeuwpassages van Feist’s mannelijke begeleiding. Ook niet helemaal geslaagd: de mooizingerij (dat dan weer wel) in het wel heel traag voortkabbelende, bijna droevige Anti-Pioneer, zelfs al bloeit de song dankzij de strijkers na vier minuten alsnog mooi open. Het geduld is dan alleen net een beetje opgegaan.
Waar op The Reminder de magie constant in stand bleef, wordt die op Metals toch een paar keer doorbroken door deze minder geslaagde momenten. En deze somberder Feist moet je ook maar net liggen. Dat neemt niet weg dat die lange pauze Feist goed heeft gedaan, met als eindresultaat haar meest ambitieuze werkstuk en enkele van haar mooiste liedjes ooit. Maar of haar sinds The Reminder flink gegroeide fanschare ook volledig mee kan in haar duisterder gemoedsstemming? Of zouden zij die Feist dit jaar leerden kennen door James Blake's cover van Limit To Your Love hier weer goed mee uit de voeten kunnen?
Feist treedt zaterdag 15 oktober op in een uitverkocht Carré. Beluister Metals via onderstaande Spotify-button of via haar eigen albumstream.
