Review: Stephen Malkmus and the Jicks - Mirror Traffic
Een beetje Pavement-fan zou héél blij moeten worden bij het horen van Mirror Traffic, het vijfde album dat Pavement-frontman Stephen Malkmus onder zijn eigen naam maakte (en het vierde met The Jicks). Niet dat zijn vorige met The Jicks gemaakte platen Face The Truth en het grimmiger Real Emotional Trash rotzooi waren, maar Malkmus leek zijn focus geregeld kwijt, wat op beide platen nogal wat wijdlopige, jamsessie-achtige momenten opleverde, met als toppunt een Real Emotional Trash-titelnummer van dik tien minuten. Dat is op momenten zeker te waarderen, maar geduld is vereist.
Bij het horen van Mirror Traffic ben je spontaan geneigd te denken dat de onderhand 45-jarige Malkmus hernieuwde inspiratie heeft opgedaan door het maandenlang spelen van al die oude, niks minder dan geweldige Pavement-liedjes uit de jaren negentig, tijdens die net zo geslaagde als lucratieve reünietournee van vorig jaar. Maar toch kan dat niet: toen dat circus vertrok, was Mirror Traffic allang en breed opgenomen. De release werd echter een flinke tijd uitgesteld om de nieuwe plaat niet overschaduwd te laten worden door de Pavement-reünie. Nu die storm alweer een tijdje is gaan liggen, is er anderhalf jaar na de opnames alle ruimte om Mirror Traffic te overladen met de aandacht en lof die het verdient.
Wellicht dat die duidelijk hoorbare verscherpte focus in de vijftien liedjes dan mede te danken is aan meneer Beck Hansen, die de laatste tijd zelf nauwelijks boeiende muziek maakte, maar de laatste tijd wel geregeld het beste in muzikanten naar boven haalde, bij Sonic Youth-gitarist Thurston Moore en Franse actrice en zangeres Charlotte Gainsbourg bijvoorbeeld. Al schreef Beck uiteindelijk niet mee aan de liedjes zelf, dus er moet in Malkmus’ optimistischer hoofd meer zijn gebeurd, al vóór de Pavement-tournee. Want alleen zo krijg je een klinkend, instant verslavend openingsliedje als Tigers de wereld in, dat perfect in nog geen 2,5 minuut afklokt (zoals wel meer scherpe nummers op de plaat) en een briljante openingszin zoals alleen Malkmus die al dik twintig jaar kan neerpennen: “I saw you streaking in your Birkenstocks, a scary thought in the 2K's.” De vertrouwd nonchalant rockende toon is direct gezet.
Beck’s producershand hoor je hier bijvoorbeeld in de vette slidegitaar en in een rustig liedje verderop dankzij piano, belletjes en de lekker retro aandoende blazers in het lome No One Is (As I Are Be). Malkmus komt met Senator intussen gewoon met zijn beste ‘meezinger’ op de proppen sinds Pavement’s Stereo van Brighten The Corners. Wie wil er nu niet meezingen met ‘I know what the senator wants, what the senator wants is a blowjob’? Kinderachtig? Ja, beetje wel hè, maar juist daarom stiekem zo leuk en effectief.
Ook in de twaalf nummers hierna krijgt verveling zelden tot nooit een kans, of het moet heel even in net wat te lang opgerekte, zeker wel goede liedjes als Brain Gallop (wel met een soort progrockfinale) en lome Share The Red zijn, maar dat is muggenziften. Zeker als er een punky knaller Tune Grief of een ronduit mooi miniatuurtje als Fall Away tegenover staan. Of zoals het rustige Asking Price perfect overloopt in vlotte, perfecte popsong Stick Figures In Love.
Zonder heftig te jammen, te experimenteren of net zo grillig over te komen, komen Malkmus en zijn Jicks hier nog het meest in de buurt van Pavement in de hoogtijdagen, ergens tussen Crooked Rain, Crooked Rain (’94) en Wowee Zowee (’95) in. Daarmee is niet gezegd dat Mirror Traffic gedateerd zou klinken, laat dat maar aan de ietwat lo-fi productie van Beck over. Wel dat Mirror Traffic Malkmus’ beste soloplaat tot nog toe is, met de belofte in zich van nog meer moois in de nabije toekomst.
Stephen Malkmus and the Jicks treden eind november op tijdens het Utrechtse Le Guess Who?-festival.
embed
