concertverslag, nieuws

Lowlands, de vrijdagmiddag: hét feestje is bij Jungle By Night

Joris, Zaterdag 20 08 2011, 13:22

Nogal wat mensen beginnen hun Lowlands dit jaar met een wat dubbel gevoel, na het drama op Pukkelpop van de dag ervoor. Zo lees je althans in veel Twitter-berichten met de hashtag #ll11. Maar eerlijk is eerlijk: eenmaal voor het eerst weer door de poorten met die vijf schoorstenen gewandeld, is daar eigenlijk weinig van te merken. Het gros van de bezoekers kocht immers in november al een kaartje – waardoor toen het al het bordje ‘uitverkocht’ uit de kast mocht -, omdat het ‘toch altijd wel goed zit met het programma’, of voor dat feestje in de Flevopolder waar je in 2011 écht bij moet zijn. De merknaam Lowlands is het afgelopen jaar nog nooit zo sterk geweest.

Al las je in de weken voor het festival wel groeiende kritiek over een zwakkere line-up van deze zo razendsnel uitverkochte editie. Qua headliners misschien, maar daarvoor gaan wijzelf in elk geval niet naar Lowlands. Al jaren niet. Wel voor het programma in de breedte: op papier is dat deel van de line-up misschien net wat minder scherp. Waar zijn de boeiende bands die we écht nog nooit in Nederland hebben gezien, zoals Tame Impala vorig jaar? Daar heeft Lowlands er wel eens meer van gehad.

Maar als de muziek in de tenten eenmaal begonnen is – na een momentje van stilte voor de slachtoffers op Pukkelpop – valt er geen enkele wanklank meer te horen, is iedereen blij, blijkt de sfeer onder de bezoekers weer net zo ontspannen als in vorige jaren en het belangrijkste: zien we op dag één toch een hele reeks goede tot zeer mooie optredens.

Veel mensen staan nog buiten voor de poort als Canadese punkrockband Fucked Up – ingevallen voor een van de afzeggers afgelopen week – komt huishouden op het podium van de India-tent. Hoewel, óp het podium… de olijk rondhupsende muzikanten misschien, maar sinds bebaarde zanger met blote buik Damian ‘Pink Eyes’ Abraham in de gaten krijgt dat hij een draadloze microfoon in de handen heeft, is hij niet meer op de bühne te zien geweest. Zijn gebrulde teksten – als scherp contrast met de melodieuze doch harde punkliedjes – slaakt hij het liefst tussen het publiek, overal in de nog slecht gevulde tent…of elders op het festivalterrein, waar nietsvermoedende bezoekers deze brullende man opeens tegen het lijf lopen. Het eerste onvergetelijke Lowlands-moment van het jaar is daar, in een verder degelijke, best aanstekelijke set en ondanks een ware geluidsbrij, waardoor melodieën soms spoorloos verdwenen zijn.

Joan As Police Woman a.k.a. Joan Wasser piekert er niet over om zo de confrontatie met het publiek op te zoeken. Joan As Police Woman in de Bravotent is een heel verschil met het heftig spuwende Fucked Up. Hoewel ook hier de toch al grote Bravo zo goed als leeg is bij aanvang van het optreden. Frontvrouw Joan Wasser brengt met haar band naar soul neigende, mooi verzorgde popliedjes, vaak bijgevallen door orgel. De nummers worden stuk voor stuk goed gebracht, de loepzuivere zang dwingt wat dat betreft respect af. Maar toch is het optreden ook wel erg veilig en is het niets-aan-de-hand gehalte hoog. Te vaak blijft de band netjes binnen de lijntjes en begin je te hopen dat de band wat vaker uit de bocht zou durven vliegen. Dat is ook wel een beetje aan de toeschouwers te merken, die zo vroeg op de dag nog vooral met elkaar bezig zijn.

Vervolgens is Dry The River de eerste in een categorie getroubleerde-brave-borsten-met-een-teer-zieltje-bands op Lowlands dit jaar (zie ook Noah and the Whale, Young the Giant). Je zou ze ook huilebalken kunnen noemen, maar de jonge, bescheiden Engelse lads van Dry The River weten tussen de vrij dramatisch aangezette popballades ook een enkele keer stevig uit te halen. Daar horen soms overdreven theatrale gebaren bij en er is eigenlijk niets bij dat je al niet eerder van een Snow Patrol gehoord hebt, maar met goed gespeelde singles als No Rest (de zin ‘I loved you in the best way possible’ grijpt de tienermeisjes bij de strot) en het uptempo New Ceremony lijkt de band langzaamaan een groter publiek te bereiken, dat kan wachten op een debuutalbum aan het begin van 2012.

Destroyer tekent in Lima voor een vrolijker opening met het nummer Chinatown, afkomstig van de laatste plaat Kaputt. Meteen vliegen de gladde pornosaxofoontonen door de zomerse lucht, beelden oproepend van foute pornofilms van dertig jaar oud met grote bossen schaamhaar en witte tennissokken. Gelukkig geeft Destroyer wel een echt lekker optreden, hoewel zanger Dan Bejar niet de charismatische man is die je bij de yachtrock-aandoende muziek van Destroyer zou verwachten. Zijn ogen zijn gedurende het optreden meer gesloten dan open, en hij lijkt vooral aandacht te hebben voor de wijnflessen die vooraan bij hem op het podium staan. Het publiek kan het meer dan waarderen, en terecht. De achtkoppige, zorgvuldig musicerende band brengt een originele mix van indie en jaren ’80 pastiche, al staan de muzikanten er wat statisch bij. Aanstekelijke dancebeats, vervormde trompetten en zelfs een dwarsfluit worden hiervoor uit de kast getrokken. Dat Bejar deze muziek nooit eerder is gaan maken.

De Bravo puilt ‘s middags al helemaal uit voor James Blake, en links en rechts is vooral te horen dat dit vooral ‘voor dat ene liedje’ moet zijn. Dat ene liedje waarbij de stelletjes ondanks de drillende bassen zich meteen aan elkaar vastklampen, om na het nummer hun heil weer elders op het terrein te zoeken. Het is de zogenoemde hipheidsfactor die momenteel aan Blake kleeft. Aan het begin van de set zijn enkele niet al te makkelijk te behappen geluidsexperimenten te horen. Een gedurfde zet; niet iedereen lijkt precies te weten wat ze daarmee aan moeten. De nummers die we van zijn debuutplaat kennen, worden live verder uitgebouwd, soms tot flinke geluidserupties. Het maakt het tot een spannend en gewaagd optreden waarbij de bassen flink door de Bravo dreunen. In een nieuw nummer horen we de band uitbundiger en meer dansbaar dan ooit spelen. Een welkome aanvulling op de set, ook te horen aan de overweldigende reactie van het publiek dat wel blijft staan. Visueel is het optreden misschien niet heel aantrekkelijk, muzikaal des te meer.

Intussen is wel duidelijk geworden dat de jaren tachtig The Horrors bijzonder goed staan. De India binnenlopen bij deze invallers voor Foster The People is in een tijdmachine stappen naar een kleine drie decennia terug. In de set worden nieuwe, meer poppy liedjes van laatste plaat Skying afgewisseld met enkele shoegazenummers, wat het optreden een goede spanningsboog geeft. Op zijn best klinkt de band als Echo & The Bunnymen die een vuige postpunk periode doorgaat. De presentatie is alleen al de moeite waard: de band is overwegend in het zwart, alles is maatje skinny en de zwarte lokken hangen de hele tijd voor het gezicht. Het is letterlijk een stelletje horrorfiguren die hier op het podium staan, die intussen wel een bevlogen optreden geven. Wie nog niet overtuigd was door die plaat, is dat nu wel.

Echte feestjes hebben we tot dit moment nog niet gezien, wat acuut veranderd als Nederlandse jonge afropopband Jungle By Night met negen man sterk op het knusse Lima-podium verschijnt. De groep verovert met schijnbaar groot gemak en heel Nederland met instrumentale doch zeer aanstekelijke, toegankelijke afropop-stukken. Dankzij een nog strakker geworden ritmesectie voor de verleidelijke grooves en slim ingebouwde tempowisselingen wordt er bij Lima blazers en trommelaars die allemaal mogen schitteren met een eigen solo-moment, juichend onthaald door het publiek. Muziek voor heupen en brein, om heel vrolijk van te worden bovendien. Lowlands moet zo wel een voorlopig hoogtepunt zijn geweest in de zegetocht die Jungle By Night momenteel door Nederland maakt. Dit optreden zelf is in ieder geval een hoogtepunt voor de eerste Lowlands-dag.

Verrassend is vervolgens dat Engelsman Miles Kane met zijn band in de India voor een volgend hoogtepunt zorgt, voor een bijzonder gretige massa in een volle tent bovendien. Zijn eigen naam lijkt met solodebuut Colour of the Trap definitief gevestigd, zo hard gaat het springerige publiek uit z’n dak op topsingles Rearrange en Come Closer. Alex Turner of The Last Shadow Puppets heeft hij niet meer nodig. Intussen heeft Kanes een hecht spelende band om zich heen en hebben we eigenlijk de hele set lang geen slecht liedje van hem gehoord, of het moet een trage, gezapige ballad tegen het einde zijn. Maar zo is direct daarna die joekel van een hit Come Closer tenminste drie keer zo effectief. Grote klasse.

Iets dat we helaas niet konden zeggen van Smith Westerns op het kleine Charliepodium, de band die op Pukkelpop in de tent speelde die het begaf door het noodweer. Met geleende spullen en een wat obligate minuut stilte voor het optreden proberen ze er misschien het beste van te maken, maar live rammelt het aan alle kanten en wordt er bij vlagen ronduit lamlendig gezongen, wat die toch geweldige liedjes van hun jongste album Dye It Blonde geen goed doet. Een extra gitarist/toetsenist maakt hierbij helaas weinig verschil. Liever zetten we nog eens Dye It Blonde op, hopend dat Smith Westerns voor de optredens nog vele uren in het oefenhok gaat doorbrengen.

Voor Friendly Fires kan het intussen allemaal niet groots genoeg zijn. Grootse drums en synths, aangevuld met exotische percussie en vooral grootse, pathetische gebaren vliegen je om de oren in een dansbare mix van pop en elektro. Wat de band dan weer helemaal mist, zijn nummers die blijven hangen en een eigen smoel. Maar dat is voor het publiek zo te zien geen probleem. Het dansbare en opzwepende geluid van de band krijgt de massa aan het einde van deze drukke middag moeiteloos mee. Wij maken ons op voor een al net zo volle avond, met oa. dEUS, White Denim, Fleet Foxes en Arctic Monkeys. En dan hebben we de hardrockkaraoke in de Titty Twister-tent nog niet eens meegemaakt!

Verslag door Joris Rietbroek (oa. Fucked Up, Anna Calvi, Jungle By Night, Dry The River) en Barry Spooren (oa. James Blake, Joan As Police Woman, Destroyer, Friendly Fires) Alle Lowlands-verslagen staan op de Lowlands 2011-dossierpagina. Heb je zelf compleet andere meningen of allerlei andere acts gezien? Deel je ervaringen met ons allen in de comments.

fucked up, james blake, ll11, smith westerns, the horrors