Review: The War On Drugs - Slave Ambient
Nu muzikant Kurt Vile uit Philadelphia zoveel lof heeft geoogst met zijn solo-album Smoke Ring For My Halo van afgelopen voorjaar, kan hij definitief op eigen benen staan en zal er steeds minder geschreven worden dat hij eerst speelde in de psychedelische indierockband met de geweldige naam The War On Drugs. Ten tijde van debuut Wagonwheel Blues uit begin 2008 was Vile een minstens zo bepalende kracht als mede-oprichter Adam Granduciel. Vile vertrok echter en maakte de ene na de andere plaat of EP onder zijn eigen naam, terwijl het rond Granduciel en The War On Drugs angstvallig lang stil bleef.
Tot vorig jaar, toen de acht veelbelovende nummers tellende Future Weather EP het levenslicht zag. Na nóg een jaar wachten is daar dan het nieuwe album Slave Ambient, waarop duidelijk te horen is waarom we hier vrij lang op moesten wachten. Granduciel moet lange tijd bezig zijn geweest om alle puntjes perfect op de í te krijgen op dit verraderlijk complexe album.
Voor Slave Ambient heeft bandleider Adam Granduciel zich in de eerste plaats duidelijk verder gespecialiseerd in het schrijven van ietwat schetsmatige liedjes, met meestal repetitieve patronen en zonder eigenlijke, als zodanig te herkennen refreinen. Intussen zijn gitaarpartijen, meer synths en zeker zijn zang wel een flink pak melodieuzer geworden ten opzichte van Wagonwheel Blues. Het is een verbetering die al te horen was op de Future Weather EP, met de toevoeging dat Granduciel ook nog eens een stuk krachtiger en doorleefder is gaan zingen. Een ‘moeilijker’ experiment als het acht minuten durende Future Weather-stuk The History Of Plastic blijft hier echter achterwege.
Dat de War On Drugs-frontman en Vile nog steeds muzikale geestverwanten zijn, kun je op sommige momenten nog goed horen, zeker als je Vile’s Smoke Ring For My Halo en Slave Ambient na elkaar zou beluisteren. Sfeer en toon hebben hier en daar raakvlakken. Een vroeg, sprankelend hoogtepunt op de plaat als Brothers kun je qua sfeer en licht melancholieke emotie goed vergelijken met Vile’s Jesus Fever van Smoke Ring For My Halo. Met het verschil dat Vile vooral geïnspireerd lijkt door lieden als Neil Young en Tom Petty, waar Granduciel meer op lijkt te hebben met (de manier van zingen van) Bob Dylan en Bruce Springsteen.
De shoegaze-ige gitaarintermezzo’s van debuut Wagonwheel Blues zijn intussen grotendeels verruild voor ambient-achtige lagen synths (daar is je mogelijke albumtitelverklaring), die groots geproduceerd door de hele plaat aanwezig zijn. Dat Slave Ambient daardoor toch geen vermoeiende, overvolle luistertrip wordt, is geheel te danken aan een kraakheldere mix, die de muziek ondanks de veelheid aan lagen geluid toch heel transparant en zelfs toegankelijk weet te laten klinken. Een groot verschil kortom met het nogal lofi klinkende Wagonwheel Blues, maar de muziek wint er in dit geval absoluut verbeeldingskracht mee.
Liedjes als op hol slaande treinen zijn Your Love Is Calling My Name en Baby Missiles (stond al op Future Weather) die spannend uitpakken door die clash van muren elektronika en rake, meeslepende melodieën. Dat enkele reprises van liedjes (van oa. Come To The City en Baby Missiles) terugkeren om andere nummers aan elkaar te rijgen, zorgt dat je aandacht er voor de complete 47 minuten bij is. Alleen al zoals Your Love Is Calling My Name via een instrumentaaltje genaamd The Animator vloeiend overloopt in het volgende hoogtepunt Come To The City, is formidabel gedaan.
Hier en daar weerklinken er kortom echo’s van klassieke Amerikaanse helden als Dylan (Brothers) of Springsteen (stemmig openingsliedje Best Night), maar met deze ingenieuze mix van melodieuze liedjes met rootsrock- en experimentele trekjes kun je The War On Drugs net zo makkelijk vergelijken met een eigentijdse grootheid als Wilco. En als we het toch over ambient als invloed hebben: de gedachte aan grootmeester Brian Eno en zijn productiewerk voor U2 dringt zich even op bij het horen van de geweldig mooi aanzwellende single Come To The City, waarin galmgitaren en dikke keyboards perfect samengaan in een intense song.
Dat alles, plus een zowaar ontroerend slotakkoord in de vorm van Black Water Falls waarin Adam Granduciel nog één keer boven zichzelf uitstijgt, maakt Slave Ambient tot een overweldigend goede luistertrip en een van de sterkste, meest verslavende Amerikaanse platen van dit jaar.
The War On Drugs speelt in september meerdere malen in Nederland:
11/9: Paradiso, Amsterdam (met Megafaun)
12/9: Incubate festival, Tilburg
25/9: Perron 55, Venlo
