Review: Crystal Antlers – Two-Way Mirror
Het verhaal gaat dat de bandleden van het woest om zich heen maaiende Crystal Antlers allemaal als schoorsteenvegers werkten om hun apparatuur te kunnen betalen toen ze de band begonnen. Geen idee of dat verhaal helemaal waar is, of dat het gewoon een slim marketingverhaaltje is, maar een mooie anekdote is het in ieder geval. Crystal Antlers ontstond eind 2006 in Long Beach, California als psychedelisch garage-/indierock trio, met als voorbeelden bands als Comets on Fire, Liars, No Age en The Mars Volta. Stevige tot duizelingwekkende kost dus. De band startte als drietal, maar al vrij snel daarna sloten een extra percussionist en organist zich aan.
Het Amerikaanse Pitchfork was een van de eerste grotere muzieksites die de band opmerkte. Toen halverwege 2008 een eerste EP uitkwam (op CD-R, zelf uitgebracht en met geprint artwork), bombardeerde de site Crystal Antlers meteen tot Best New Music. Het lijkt bijna een beetje een NME-tactiek: alle aardige indiebandjes die net opkomen meteen de hemel in prijzen, maar in dit geval had Pitchfork toch een aardig punt.
Na die eerste EP volgde een jaar later het debuut Tentacles: een goede plaat, maar weinig afwisselend en qua productie net iets te dun, wat de energie van de band niet altijd goed deed uitkomen. Begin mei dit jaar was er het bericht dat de band met een nieuwe plaat zou komen, en was er een eerste liedje te beluisteren. Dat bleek even wennen: het schreeuwerige van de zang was er voor het grootste deel vanaf, en muzikaal was het een stuk minder overdadig en chaotisch. In ruil daarvoor zijn op Two-Way Mirror zorgvuldiger opgebouwde en gearrangeerde nummers te horen met aanstekelijke melodieën en meer definitie in het geluid, vooral ook dankzij de productie. Het maakt Crystal Antlers toegankelijker, zonder daarbij de heftige energie in de muziek te verliezen.
In opener Jules’ Story springt de band er als vanouds meteen vol in en is het haast chaotische van de vorige plaat nog te herkennen. Daarna neemt Crystal Antlers langzaam aan wat gas terug. Het derde nummer, Summer Solstice (een van de beste liedjes op het album), begint met mooie serene toetsen, waarna de rest van de band aansluit.
Het overdadige dat we eerder gewend waren maakt plaats voor een veel betere dosering. Iets dat in meer nummer op Two-Way Mirror te horen is: 'less is more', waardoor de nummers beter uit de verf komen. De band klinkt er meer gefocust door. Een ander hoogtepunt van de plaat is afsluiter Dog Days: een nummer waarin ze wat langer uitpakken, met een zeer effectieve spanningsboog waarmee ze het nummer langzaamaan opbouwen tot het tegen het eind van de plaat weer flink los gaat.
De twee later toegevoegde elementen in de band: orgel en vooral percussie zijn op Two-Way Mirror erg belangrijk. Eigenlijk is Crystal Antlers een heel ritmische band: de drummer had in veel van de nummers ook makkelijk rechtdoor kunnen spelen, maar doet dit liever niet. In plaats daarvan leggen de drums bijzondere accenten waardoor ritmes soms bijna swingen. Het meest opvallende voorbeeld hiervan is Fortune Telling, eigenlijk het rustpunt van de plaat. Het ritme maakt van het nummer een haast swingende ballad die licht psychedelisch aandoet.
Maar het belangrijkste binnen de muziek van Crystal Antlers blijft toch wel het stuwende en pulserende effect van gitaar en drums, iets dat sinds de eerste EP al een constante is binnen het bandgeluid. Dit in combinatie met de zorgvuldige opbouw van de nummers maakt dat Two-Way Mirror klinkt als een mooi doordachte plaat die noodzakelijk was voor de band om te maken. Zonder twijfel een van de beste indierock-releases van dit jaar. En wat zeker niet onvermeld mag blijven, is dat de hoes van het album gesierd wordt met een werk van Raymond Pettibon, o.a. ook bekend van zijn werk voor Black Flag en Sonic Youth.
Two-Way Mirror komt in ons land pas officieel begin september uit, maar de betere platzenzaak heeft hem misschien al als import in de winkel liggen. Luister/kijk hieronder naar het titelnummer en Summer Solstice. Via de Spotify-knop onderaan is het album in zijn geheel alvast te beluisteren.
Two-Way Mirror by Tasty Ears
embed
