Low laat Catharinakerk volstromen
Twee jaar geleden stonden ze al in dezelfde kerk, als onderdeel van het Heartland Festival. Toen was het een productie in samenwerking met de Amerikaanse componist David Dramm, die zorgde voor verdere muzikale invulling met een vijfkoppig koor, percussionisten en een organist. Het resulteerde in uitzinnige reacties en een EP met prachtige opnames die al snel rondgingen op internet. Die EP is overigens nog steeds hier te downloaden in ruil voor je e-mailadres.
Vanavond is Low dus terug, en daar is de band zichtbaar dankbaar voor. Ditmaal doen ze het op eigen kracht, tegenwoordig wel live aangevuld met toetsenist. Het optreden maakt deel uit van het ‘minifestival’ 3 Nights in Heaven, waar vanavond nog Alva Noto + Ryuichi Sakamoto en morgen Absynthe Minded aantreden in dezelfde kerk.
De aandacht die hun vorige optreden opleverde heeft blijkbaar een hoop goeds gedaan. Ongetwijfeld zijn veel mensen afgekomen op de goede verhalen na afloop. Deze avond is niet uitverkocht, maar bij aanvang is de kerk in ieder geval behoorlijk goed gevuld. Het is absoluut mooi dat de Catharinakerk zich weer leent voor deze optredens, maar gezien de opkomst eigenlijk ook niet verwonderlijk. Low laat het godshuis vanavond wederom vollopen, en die mensen verlaten ruim twee uur later betoverd de kerk.
Maar eerst is de eer aan het Belgische Sleepingdog om de avond in te leiden. De band doet vanavond zijn laatste optreden in het voorprogramma van Low, en kan zich natuurlijk ook geen betere manier voorstellen om hun korte tour af te sluiten. Het geluid van de band kenmerkt zich door mooie strijkerstapijten van viool en cello met spaarzame piano, gitaar en enigszins introverte zang van de uit Helmond afkomstige Chantal Acda. Live begeeft de band zich ergens tussen de liedjes van The Swell Season en het modern gecomponeerde van Hildur Godnadóttir of Richard Skelton. Een meer dan mooie opener van de avond.
Na een korte ombouw verschijnen Alan Sparhawk, Mimi Parker en medebandleden onder luid gejuich. Van de vroegere reputatie die ze nog steeds achtervolgt, namelijk dat de band live zo stil en langzaam mogelijk speelt, blijkt bij inzet van het eerste nummer niets meer waar. Nothing But Heart, afkomstig van het laatste album C’Mon wordt venijnig gespeeld, veel stuwender dan op plaat. Sparhawk spuwt de woorden haast uit, "I'm nothing but heart" herhalend. Dat venijnige is vaker terug te horen in de set, bijvoorbeeld bij Monkey. Tegenwoordig is het niet meer het slepende, langzame karakter dat typisch is voor het geluid van de band, maar veel meer de serene samenzang tussen Sparhawk en vrouw Mimi Parker, de basale, haast rituele drum en de heftige gitaaruitbarstingen.
De ruimte van de Catharinakerk komt de dynamiek van de band erg ten goede. De rustige nummers galmen groots door de open ruimte met een muisstil publiek. Terwijl je bij de hardere nummers de vloer van de kerk voelt resoneren op de overstuurde gitaar en bas. Het zet de nummers flink kracht bij.
Gedurende het optreden wordt het steeds donkerder achter de glas-in-lood ramen van de kerk. Binnen doet de belichting steeds meer haar werk: zuilen in de kerk zijn mooi uitgelicht en veranderen telkens het uiterlijk van het interieur. Simpel, maar erg effectief.
De muziek van Low is soms niet los te horen van de demonen die Sparhawk heeft moeten bedwingen. De mormoon kampte een aantal jaar geleden met een drugsverslaving en hield daar een flinke dosis psychische problemen aan over. Opnieuw bezingt Sparhawk zijn demonen vanavond in alle eerlijkheid in deze kerk. Als hij dat ergens moet doen, dan toch zeker hier. Het zorgt voor een erg intieme ervaring. Low in de Catharinakerk was haast als een publieke biechtsessie.
Na uitzinnige aanmoediging keert de band terug om nog drie nummers, waaronder Canada te doen. Daarna is het gedaan en prijst iedereen zich gelukkig dat hij vanavond in de kerk zat.
(foto's door Jan Mulders)
