De Duif dompelt zich onder in de heerlijke zwaarmoedigheid van Bill Callahan
Foto: Guillaume Sautereau / POPnews (CC)
“It’s time to put God away.” Een steeds opnieuw, mompelend gezongen zinnetje uit Bill Callahan’s Faith/Void, een van de mooiste nummers van zijn vorige prachtalbum Sometimes I Wish I Were An Eagle. Of het nu woensdagavond toevallig of juist heel bewust niet op de setlist stond voor zijn optreden in Amsterdamse kerk De Duif, uit een zekere vorm van respect of om het lot niet te tarten, dat zullen we niet weten.
Maar ach, er was eigenlijk helemaal geen tijd om in die sfeervolle omgeving dat tien minuten durende lied te missen. Op de openingsavond van het Indiestad-festival zong Bill Callahan – voorheen actief onder de naam Smog – ruim twee uur het ene met herfstige melanchole overgoten prachtlied na het andere, hijzelf op een rammelende akoestische gitaar en bijgestaan door een angstwekkend precieze drummer en elektrisch gitarist met galmeffectenbak op een krukje.
Callahan tourt met het nieuwe, met zeven nummers opvallend bondige en sober gehouden album Apocalpyse. Nummers van deze plaat en Sometimes I Wish…, waarop Callahan meer dan ooit lome Amerikaanse rootsmuziek heeft omarmd, vormen logischerwijs de hoofdmoot binnen dit optreden. Na twee magere voorprogramma’s, valt in de uitverkochte kerk een serene stilte zodra Callahan met zijn begeleiders het podium betreedt.
Jawel, iedereen is hier duidelijk gekomen om zich volledig onder te dompelen in met roestbruine, schijnbaar onderkoelde stem gezongen zwaarmoedigheid van het ontroerende soort, met hier en daar rauwe en zwartkomische accenten. En vanaf zacht wiegende opener Riding For The Feeling, meteen een van de mooiste liedjes op Apocalypse, worden de eerste gevoelige snaren al geraakt. Dat die gitaar van Callahan al dan niet opzettelijk niet optimaal gestemd is, maakt dan niet eens uit.
De Duif vormt vervolgens het mooie decor voor een van alle opsmuk ontdaan liedjesoptreden zonder overbodige praatjes, met veel dynamiek en de korte, zeer rake zinnen van Callahan die je constant bij de les houden. Pik daar maar eens hoogtepunten uit, maar ondergetekende is heel blij dat verder persoonlijke favorieten als Too Many Birds, Jim Cain en het nieuwe America! – in een veel lawaaiïger uitvoering voorbijkomen.
Pas na een uur en drie kwartier is het voor de toegift met een verzoekuur: de sfeer wordt even luchtiger als alle fans hun favorieten beginnen te roepen, compleet onverstaanbaar door de galmende akoestiek in het kerkgebouw. “Komt dat even goed uit, een van de nummers die jullie noemden schreef ik vier weken geleden al op de setlist.” Om vervolgens beklemmende Smog-klassieker Bathysphere te spelen. Met zulke naargeestige schoonheid dik twee uur weten boeien, dat is alleen voor hele grote meneren weggelegd. Een vroeg hoogtepunt in deze propvolle Indiestad-week, derhalve.
