tUnE-YaRdS - W H O K I L L
tUnE-YaRdS - W H O K I L L
Paradijsvogels. Het is zonde dat de AVRO dit televisieprogramma ooit stopzette. In 2011 is het aanbod van en de interesse voor interessante eigengereide mensen groter dan ooit. Zeker in muziekland blijkt dat paradijsvogels meer in hun mars hebben dan verentooien, plaksnorren en felgekleurde make-up op rare plekken. Merrill Garbus is er zo eentje. Gezegend met een fantastische stem en een uitmuntend gevoel voor compositie, heeft ze als tUnE-YaRdS een bijzonder excentrieke plaat gemaakt. En 'excentriek' is op deze plek nadrukkelijk positief bedoeld.
Want hoewel veel nummers bijzonder ingenieus in elkaar steken, klinkt W H O K I L L te naïef aanstekelijk om pretentieus te zijn. Een fascinerende mix van folk, jazzy grooves en aanstekelijke drumloops met een fijne lofi-feel zonder gruizig te klinken. Integendeel, het is een genot om in de tien nummers keer op keer nieuwe geluidjes en details te ontdekken. De puurheid van het geluid is even bijzonder als de eigengereidheid van de liedjes. En als je geen zin hebt om enkel te luisteren: het geheel is dansbaar als de pest.
Over het algemeen heb ik het niet zo op cijfers, maar W H O K I L L zou ik toch een dikke negen willen geven.
tUnE-YaRdS - Gangsta
embed
