Kicking the Habit

Noorderslag 2011: via sample-filmmuziek en gretige afrobeat naar noise en gelikte pop

Foto: Hanneke Goldsteen.

Noorderslag-zaterdag begint eigenlijk het beste met enkele knusse muziekfeestjes in het Groningse in de middag. We hoorden onder meer Awkward I (foto) op een Excelsior-feestje een erg sterk nieuw nummer spelen van zijn aankomende nieuwe album, en The Moi Non Plus kwam op de Subbacultcha!/Wham!Wham!-middag in galerie Sign verrassend beklemmend uit de verf. Maar ’s avonds draait het uiteraard om het absurd druk bezochte Noorderslag in de Oosterpoort, een festival als een grote, krioelende mierenhoop. Duizenden bezoekers dwalen kriskras door elkaar alle kanten op door de Groningse Oosterpoort, rusteloos zappend langs het brede aanbod van actuele Nederlandse bands.

Om even met de deur in huis te vallen: hoe mooi het ook voor Nederlandse bands moet zijn om op Noorderslag te staan, een echt aandachtig publiek heb je meestal niet. Dat neemt niet weg dat er zat goede optredens te vinden zijn in de soms goed verstopte zalen van de Oosterpoort, met bezoekjes aan behoorlijke tot erg goede optredens van zowel een gevestigde naam als Moss, als van spannende nieuwkomers als Happy Camper, Eins Zwei Orchestra, Lola Kite, Houses, Jungle By Night...

…en zangeres Lilian Hak die om 20.30 uur met tienkoppige begeleidingsband aantreedt in de 3FM-zaal, helaas nog voor niet al te veel publiek. Dat is zonde, want laatkomers hebben zo beslist iets bijzonders gemist. Op haar album Old Powder New Guns heeft Hak vernuftige, verrassend mooi gezongen liedjes gesmeed opgebouwd uit oude jazz- en filmmuzieksamples. Voor de liveshow is de muziek weer bewerkt tot afwisselend verfijnde en bombastischer arrangementen voor trompet, trombone en strijkers. Hak heeft met hulp van productiehuis ON een gezelschap vaardige muzikanten om zich heen verzameld en is in opmerkelijke outfit en met haar bizar overeind staande kapsel uiteraard het middelpunt van het optreden. Deze show zou het ook prima doen als theatervoorstelling. En niet alleen vanwege die looks, maar ook dankzij een imponerende stem met groot bereik.

Hoogtepunt vroeg in de set blijft het grootse bigband-achtige stuk Never Speak To Strangers, waarin alle registers  bij de muzikanten en Hak zelf worden opengetrokken voor een indrukwekkende uitvoering. Een moeilijk stuk is het stillere, vrij uitgesponnen Sleeping On The Ceiling, een Franstalig gedicht op een traag, knap stuk muziek met thriller-achtige strijkers en trompet. Op dat punt blijkt echter meteen hoe lastig het Noorderslag-publiek bij de les te houden is, zodra er niet voluit gemusciseerd wordt.  Hap-slik-weg-muziek die direct beklijft, daar doen Hak en band het dan ook niet voor. Dat deze show nog wat verder geperfectionneerd mag worden – Hak zou op het podium nog meer interactie met haar muzikanten mogen hebben – en nog flink wat Nederlandse popzalen of desnoods theaters mag aandoen in deze grote (en dus kostbare) bezetting, voor grotere en aandachtige publieken.

Ook voor Happy Camper, groot opgezet liedjesproject van El Pino & The Volunteers-toetsenist Job Roggeveen, zal het niet meevallen een flinke tour te plannen. Althans, niet als alle gastvocalisten ook bij een optreden zouden moeten komen opdraven, onder wie Marien Dorleijn (Moss), Odillo Girod (ex-Coparck), Janne Schra en Blaudzun. Zij zingen luchtige, mooi melodieuze liedjes waarvan de lente spontaan een pak dichterbij lijkt te komen. Dit dankzij frivole arrangementjes voor klarinet en viool en een vrolijke toon binnen de meeste liedjes. Zeer sympathiek: dat wordt wachten op het Happy Camper-album dat na drie jaar (!) sleutelen begin februari uitkomt, met daarna dus zeker een tournee.

Moss is intussen in ware wereldvorm tijdens de openingsshow in de grote Buma-zaal. Waar het Amsterdamse vijftal vorig jaar naar eigen zeggen ‘met knikkende knieën’ in een zaal kleiner stond, is Moss deze avond zelfverzekerder dan ooit. En waar de band zich bij de grote shows (zoals bijvoorbeeld op de vorige Noorderslag-editie) nog wel eens wil overfocussen, staat er deze Noorderslag een heel goed bandje gewoon lekker relaxed te spelen. Een prettig gezicht en ook de ‘op een rijtje’-podiumsetup ziet er nog steeds fris en goed uit. Moss lijkt almaar beter te worden. Nu rap aan een heule goeie derde plaat gaan schrijven en wat nieuwe liedjes in de set gooien en Moss is klaar voor de volgende stap. Het buitenland? Wie weet, waarom ook niet eigenlijk.

Zo ver is Lola Kite nog niet, met hun debuutplaat Lights net een week uit. De band begint de show traag. Misschien wel te traag. Mensen verwachten dansbare popliedjes en krijgen die pas na twintig minuten. Liedjes als plaatopener Numberone zijn mooi, dat is het probleem niet. Maar nog niet genoeg mensen zijn blijkbaar bekend met die kant van Lola Kite en de aandacht lijkt dan ook wat weg te zakken. De zaal wordt er halverwege de show dan ook zeker niet voller op en dat is zonde. Want dat is het moment de band echt op stoom begint te komen. De bassen worden luider, de zenuwen lijken gezakt en de verwachte overrompeling komt er toch nog.

Het psychedelische At The Gate is de opmaat voor een perfecte finale: Everything Is Better en Different Story zijn hits en de Hooghoudt-zaal gaat dan ook eindelijk los. Misschien een verkeerde setopbouw dus. Haal een van die twee hits naar voren, gooi er ergens in het midden nog een goeie cover in en het publiek is een heel optreden geboeid en niet slechts de laatste 25 minuten. Komt wel goed hoor, als de band straks op toer gaat. En als mensen de plaat leren kennen, dat zal ook een hoop schelen. Dit kan zomaar eens het jaar van Lola Kite gaan worden.

Een andere goede ontwikkeling: er is een interessant gezelschap Nederlandse shoegaze ’n’ noisebandjes opgestaan, met naast het Eindhovense Nikoo – zagen we woensdag – ook het Utrechtse Eins Zwei Orchestra als nieuwsgierig makende nieuwkomer. De muur van melodieus gitaargeraas is constant. met bijpassend lekker lijzige jongen-meisje-samenzang en een band die meestal in vaal, blauw licht staat. Maar op stoom komt Eins Zwei Orchestra pas echt bij snellere, meer opgefokte nummers die een enkele keer razend uit de bocht vliegen. En daar zit zeker één instant hit bij, waarvan de titel me helaas niet bekend is, plus catchy ‘single’ met video Spiral. Als het tempo wat omlaag gaat en de melodie veel meer de overhand krijgt boven de rauwe energie, wordt Eins Zwei Orchestra voor dit genre net een wat gewonere, iets te nette rockband. Maar wie weet wat er gebeurt als de groep in de toekomst toch nog eens meer de extremen zou op zoeken, zoals weer wel gebeurt in een bijna onherkenbare, geslaagde cover van The Smashing Pumpkins’ 1979. Neemt allemaal niet weg dat we benieuwd zijn wat het reeds afgeronde debuut 100 Colors gaat brengen. Wie geeft dit album een release?

Enkele jaren terug leerden we The Medics kennen als een leuke, opgejaagde Utrechtse variant op bands als The Strokes. Maar de ambities zijn hoog: The Medics willen gehoord worden door meer, veel meer mensen. En dan moet je toch iets zachtaardiger klinken. De doktersbehandeling in de vorm van poppy, soms dansbare rockliedjes gaat er bij het publiek gewillig in, terwijl het tempo lager ligt dan in de begintijd en de toon lichter is. Met een band als Go Back To The Zoo stappen The Medics zo in een zich uitbreidend rijtje Nederlandse, opvallend radiovriendelijke popbands met de mogelijkheid een groter publiek te winnen, maar waarbij muzikaal niet veel spannends of origineels te halen is. Toch jammer.

Nee, dan het opmerkelijke geluid van de negen nog piepjonge muzikanten van Jungle By Night, die bij aanvang nog slechts enkele groepjes stilstaande toeschouwers voor zich hebben in doorlooppunt de Heinken Foyer, en amper een half uur later een uitbundig feest teweeg hebben gebracht. Wat wil je ook met deze als een malle swingende, al behoorlijk eigen gemaakte variant op onder meer Afrikaanse (afro)beat (denk een beetje Fela Kuti) en vleugen jazz. Het geluid is geïnjecteerd met bakken energie en bovendien wordt alles verraderlijk goed en hecht gespeeld, waarbij dit gezelschap niet kijkt op een smakelijke blazerssolo meer of minder. Klasse en een fris geluid binnen de Nederlandse muziek. Met Jungle By Night gaat het dit jaar helemaal goed komen.

Dat zelfde geldt ook voor Houses, voor mijzelf de grote verrassing van de avond. De Amsterdamse band met heeft met Ella van der Woude een geweldige zangeres in huis met aangenaam heldere, waar nodig fel uithalende stem, terwijl de lekker fel en hecht gespeelde gitaarliedjes bij vlagen aan Bettie Serveert doen denken. Rustiger uitstapjes met de gitaren wat naar de achtergrond zorgen voor de variatie. Stay With Me van debuut EP End Of Story zou op een hele trits aankomende zomerfestivals een liveklapper moeten worden. Dan is de scherpe interactie tussen de bandleden wellicht ook beter te zien dan op dat lage podium in die wat rare Volkskrant-zaal, waar de bands deze avond lastig te zien zijn.

Binnenkort tourt Houses mee als support act van Dazzled Kid, de artiestennaam waaronder ex-Voicst-zanger Tjeerd Bomhof komend jaar een grote nieuwe naam in de Nederlandse pop hoopt te worden. En ja, dat moet bijna wel lukken als je de veelal zeer toegankelijke popliedjes uit zijn pen voor het eerst live voorbij hoort komen in de 3FM-zaal, waar Bomhof omringd is door een professionele zevenkoppige band met twee drummers voor het vettere geluid. Na twee Voicst-platen schreef Bomhof meerdere nummers voor onder meer Anouk en Jacqueline en nu opereert hij zelf met zijn eigen nieuwe werk op Dazzled Kid-debuutalbum Fire Needs Air duidelijk in de schoongepoetste mainstreamhoek. Het is toch even slikken.

Maar het moet gezegd: over lauwe single Embrace was ik bepaald niet enthousiast, maar bij dit optreden blijkt dit misschien wel het minste nummer van de set te zijn. Andere, meer upbeat liedjes zijn nog steeds vrij gelikt, maar aanzienlijk pakkender (Everlasting Holiday, The Weight Of My Days), plus dat ze vernuftig zijn gearrangeerd en nog een enkele keer aan Voicst doen denken. Vooral openingsnummer Nature Shows It's Tongue bloeit fraai open tot een goede climax. Zijn oude band is Bomhof overigens duidelijk niet vergeten: een opmerkelijke hoempaversie van Voicst’s A Year And A Bit wordt opgedragen aan zijn voormalige bandmaten Sven en Joppe. Dat is even hossen geblazen, al zie je even later weer die aandacht van een hele zaal acuut wegvallen bij de rustige bossa nova van Like Voodoo. Niet de ideale afsluiter van zo'n set. Of de Dazzled Kid zelf nog een betere zanger is geworden? Gaan we dit keer niets over zeggen: een optreden de avond ervoor werd nog afgezegd omdat Tjeerd zijn stem kwijt was; een schorre strot te horen in zijn bindteksten is het bewijs.

En toen? Toen konden we nog gaan kijken naar de Limburgers van DeWolff of de elektropoppers van Krach. Die zagen we echter ook al op Eurosonic hun shows geven en tal van fijne mensen – en volle bierbekers – wonnen zaterdagavond laat nipt de vechtpartij om onze onverdeelde aandacht. Het napraten over wie van de kleinere acts dit jaar in januari 2012 de grootste zalen van Noorderslag zal gaan vullen, kon beginnen. We zijn er nog niet helemaal uit, maar dat er een hele lichting jonge Nederlandse bands staat te springen om de boel over te nemen, dat staat buiten kijf. Laat nu de rest van het muziekjaar 2011 maar snel beginnen.

(Bas zag Moss en Lola Kite. Peter zag The Black Atlantic en de bar)