concertverslag

Eurosonic, de vrijdag: Brother brengt eigenhandig Britpop-revival, überconcentratie bij De Staat

Joris, Zaterdag 15 01 2011, 13:20

Eurosonic, de vrijdag: Brother brengt eigenhandig Britpop-revival, überconcentratie bij De Staat

Joris' crappy iPhone-foto van De Staat op Eurosonic

Het tempo van de Eurosonic-route op donderdag lag hoog. En dat moest ook, met een prikkelende line-up en genoeg te zien op verschillende locaties, van superhype James Blake tot de Franse mafketels van GaBle. Op vrijdag is het op het eerste gezicht wat harder zoeken, met wat minder hypes op het programma en wat meer Nederlandse bands die we al vaker zagen. Dus gaan uw verslaggevers iets meer ontspannen de vrijdagavond in, op zoek naar de lekkerste krenten.

Te beginnen in het Paleis, gelegen in een uithoek van de Eurosonic-route. Dat is de plek waar de NME-coverband van deze week te bewonderen is: het Engelse Brother. Een hype die zomaar eens terecht zou kunnen zijn en in het beste geval een rentree gaat teweegbrengen van het Britpop-geluid van de eerste ruime helft van de jaren negentig. Vijf gretige jongens en een afro-meisje voor achtergrondzang met een scheutje soul, halen in zeven instant hits binnen een half uur even het beste naar boven van The Happy Mondays/Black Grape, Suede, Blur en een vleugje rauwer gitaarwerk a la Oasis. Een geluid dat anno 2011 opeens weer fris klinkt.

En ja, die catchy hits worden nu al heel gretig, strak en lekker fel gespeeld, zo nodig met z’n vieren gezongen, met de nodige bravoure zelfs. En dan is er uiteraard de leuke, typisch Engelse arrogantie in de bindtekstjes van de grijnzende leadzanger. Die zegt geen ‘thank you’ na een liedje, maar ‘you’re welcome! Oh, a standing ovation, you shouldn’t have!’ Als deze band hard gaat, ligt de Britpop-revival op slag binnen handbereik; het moet gek lopen wil Brother komend voorjaar niet prominent op London Calling te zien zijn.

In het haast onvindbare Der AA-theater presenteert Groninger band LPG intussen hun project De Speech. Gesproken woord, korten verhalen, afgewisseld met optredens van Herrek, Alamo Race Track en LPG zelf. Mooie liedjes komen voorbij, afgewisseld met nieuw werk en speciaal voor De Speech geschreven liedjes en stukjes spoken word. Heel sfeervol in dit knusse theatertje. Opvallend is dat de liedjes van Alamo Race Track stiekem veel beter uit komen in zo'n kleine setting.

Aan de kant Blood Red Shoes, wij hebben nu BlackboxRed. Het is misschien een simpele vergelijking, maar je ontkomt er niet aan bij dit jongen (drums)/meisje (gitaar)-duo uit Friesland. Maar dat het optreden vervolgens zo goed is dat het ook werkelijk in de buurt komt van Blood Red Shoes mag een groot compliment genoemd worden. Drummer Stefan Woudstra ramt minstens zo strak als Steven Ansell, frontvrouwe Eva van Netten vuurt de ene naar de andere prima riff het publiek in en blijft vocaal ook knap overeind voor zo’n frêle meiske.
Single Scream Louder (waarvan de video tijdens het optreden gepresenteerd en afgespeeld wordt) is er een uit de BRS-school, inclusief meebrulrefrein. Goed voor de afwisseling: bij sommige nummers gaat de gitaar aan de kant en speelt Van Netten toetsen. Jong, leuk, gretig bandje, knappe liedjes, prima liveshow: ook al is de vergelijking met dat Britse duo onontkoombaar, BlackboxRed misstaat op geen enkel rockfestival komende zomer.

In een behoorlijk grote 3FM-tent aan het Boterdiep maakt Nijmeegse rockband De Staat zich op voor de eerste grote show in lange tijd, met nieuw album Machinery in het vooruitzicht in maart. Nieuw werk dus deze avond, plus uiteraard genoeg krakers van debuut Wait For Evolution. Drie van de vier nieuwe nummers, waaronder geweldige monstergroove Sweatshop, laten een wat gewijzigde koers horen: de loeistrak geslagen, soms complexere ritmiek vormt een dwingende basis, met meer elektronica en minimaler gitaarwerk van frontman Torre Florim. Opvallend: Rocco ramt nu ook op een autotoeter naast zijn cowbell. Je ziet bij deze eerste kennismaking met het nieuwe werk wel dat het om het eerste grote De Staat-optreden in lange tijd gaat: de vijf Nijmegenaren zijn hypergeconcentreerd en wat berekenend bezig, wat enigszins ten koste gaat van de energie op het podium. Vlammen doet De Staat deze avond niet; zo klonk ouder hitje The Fantastic Journey Of The Underground Man wel eens feller. Maar een gesmeerde, bij vlagen gemeen stompende en groovende rockband blijft het: wedden dat dit tijdens de clubtour en alle shows komende zomer goed gaat komen?

Afgelopen herfst was een hoofdpodium voor het Engelse Yuck tijdens London Calling wat hoog gegrepen, maar in een kleinere setting als De Spieghel houdt de gruizige gitaarband al veel beter de aandacht van het publiek vast. Er staat een flinke rij voor de deur: de curieuze bandnaam en enthousiaste verhalen over het debuut trekken blijkbaar aardig wat volk. Je moet in zijn voor lome, licht noisy gitaarrock in een Pavement- of Dinosaur Jr.-traditie, maar dan biedt Yuck ook heerlijke, luie gitaarsongs met altijd wel onverwacht een zalige hook of een catchy refrein. Georgia komt dicht bij The Pains Of Being Pure At Heart en zou een grote indiehit moeten worden. Het tergend trage, heerlijk dreinende Rubber blijft de ideale shoegazende afsluiter van de huidige Yuck-set. 

De nieuwsgierigheid wordt vervolgens gewekt door een naam van een Franse band in Vera: The Inspector Cluzo. Bij binnenkomst een kleine drumkit helemaal vooraan het podium zien staan, belooft al veel goeds. En jawel: The Inspector Cluzo blijkt een mannelijk drums-gitaarduo met een voorliefde voor Black Sabbath en Led Zeppelin-achtige riffrock met ferme groove, gecombineerd met afgeknepen hoge zang zoals Jack Black kan opzetten en veel, heel veel vuilspuiterij en flauwe grappen. Ja, dat lust het publiek in Vera wel; de respons wordt per nummer luider. Zeker als ‘the French basterds’, zoals de twee zichzelf noemen, verklaren een gruwelijke hekel aan bassisten te hebben. Niet voor niks heet de bandwebsite www.fuckthebassplayer.com. Bij vlagen is dit duo erg goed en heftig, altijd is het vermakelijk, al wordt het bij het intermezzo ‘I want to fuck the wife of the French president’ wel wat flauw. 

Het Friese Daily Bread trekt intussen heel wat publiek in cafe Shadrak, met de van vette bassen voorziene discopop van debuut Well You’re Not Invited plus wat nieuw werk. Veel valt er niet te zien in deze fuik van een zaal, die eigenlijk slecht geschikt is voor bands. Zet tien man voor het podiumpje en erachter ziet niemand nog iets. Toch horen we aardig wat respons vooraan: Daily Bread kan op een betere plek feller uit de hoek komen, maar is zo te horen nog steeds aan het pieken.

Terug in Vera kun je merken dat ze daar eigenlijk een soort wolvenweekend hebben, met DeWolff donderdag en nu als afsluiter weer Wolf People: jonge Britten die ook gaan voor opgerekte psychedelische rocksongs van rond de zes minuten, maar dan met meer blues dan psychedelica in het geluid vergeleken met DeWolff. Ook al staat deze jonge band plezierig swingend te spelen, erg heftig of heel spannend wil het niet worden. Daarvoor blijft de band te veel binnen de al tientallen jaren door vele voorbeelden neergelegde kadertjes. Het zou wel eens verrassend kunnen uitpakken als Wolf People over die lijnen heen zou durven krassen. Hopelijk maken we dat in de loop van het jaar mee: de belofte is er.

En dan was daar Drums Are For Parades die de verrot ogende muren van studentenkot Vindicat nog eens aan een flinke marteling onderwierpen. Een van de absolute hoogtepunten van dit festival. De band speelt een loeiharde strakke set en bewijst met hun hoogbegaafde metalnoise dat er nog genoeg te beleven valt in dat metalgenre. Dat de ballen van Vindicat nog eens zo’n band op hun podium zouden hebben…

, , , , , , , , , , , ,

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud