concertverslag

Eurosonic, de donderdag: James Blake is ook maar een mens

Redactie, Vrijdag 14 01 2011, 14:03

Eurosonic, de donderdag: James Blake is ook maar een mens

In de Stadsschouwburg bij Britta Persson

Woensdagavond was nog maar het opwarmertje, donderdagavond barstte Eurosonic pas echt los in de hele Groningse binnenstad, met honderd-en-zoveel acts op grofweg 25 podia. Tal van zijevenementen en losse labelfeestjes niet meegerekend. Terwijl voor het 25-jarig bestaan van Eurosonic/Noorderslag ook nog eens de Grote Markt compleet vol loop met Gronings publiek voor Waylon, Alain Clark en Caro Emerald, gaan wij zo internationaal mogelijk op bandjesjacht kriskras door Groningen.

Daarbij is het bij de eerste geplande show wel bot vangen: denken dat je nog tegen 20.00 uur kunt binnenkomen in het Paleis voor het optreden van de Deense Agnes Obel, blijkt een kansloze illusie. Even na 19.30 uur zat het blijkbaar al ramvol: voor de deur staat zo’n 250 man.

Terug naar het Grand Theatre aan de Grote Markt dan maar, waar het Duitse Hundreds (fotootje linksonder) de openingsact is: een elektropopduo met als blikvangster de kort gekapte zangeres Eva, op blote voeten en in een soort zwart gympakje met een ontblote schouder. Met haar theatrale armbewegingen zorgt zij dat de live-act niet te statisch wordt, maar de muziek houdt iedereen goed bij de les: slim gearrangeerde popsongs met heldere, wat kille zang, een enkele zwaardere beat en genoeg details in het heldere totaalgeluid. Niet onaardig: Hundreds zie je wellicht nog eens terug dit jaar in de kleinere clubs.

Op de Excelsior-showcase-avond in de Machinefabriek is het goed vol als Vlaamse rockband The Sore Losers aftrapt. Net als eerder in Paradiso zijn de losers goed op dreef met hun gemene gitaarliedjes met kop en staart. Hun set lijkt echter wel gebaat bij compactheid. Dertig, vijfendertig minuten is voor een festival precies lang genoeg. In deze vorm en met twee StuBru-hits op zak solliciteren ze nadrukkelijk naar een plekje in de Marquee op Rock Werchter. Zou niet misstaan. In de foyer speelt andere Vlaming Arne Van Petegem onder zijn artiestennaam Styrofoam korte setjes tussen de andere bands door. Al draaiend en zingend over zijn eigen dj-set, discohits avant la lettre.

Daarna de officieuze, langverwachte rentree van een van Neerlands spannendste poprockbandjes: Alamo Race Track. Het derde album moet later dit jaar verschijnen en de set zit uiteraard vol nieuw werk. Nog ietwat onwennig misschien, de eerste kennismaking met de kakelverse nummers, maar tegelijkertijd enorm veelbelovend. Hyperactieve dwarse popliedjes vol tempowisselingen en dwarse hooks. Eigenlijk zoals we van de band van Ralph Mulder gewend zijn. Daar komt een bijzonder plaatje aan, wat wij u brommen.

Niet debuterend in Nederland, maar wel op Eurosonic: het shoegazende rocktrio The Joy Formidable uit Wales, dat een imponerend grote geluidsmuur neerzet in de niet te grote zaal van Vindicat. Van aankomend volwaardig debuut The Big Roar krijgt het publiek nog niet veel te horen, wel van ouder mini-album A Balloon Called Moaning, waarvan de Blood Red Shoes-achtige rocksongs met shoegazesaus net wat harder en strakker worden gespeeld dan voorheen. Een duidelijke chemie tussen de drie, met als blikvangster kleine frontvrouwe Ritzy, is duidelijk zichtbaar. The Joy Formidable is zodoende nu al uitgegroeid tot een krachtige, hechte rockband en sluit bovendien af met een strakke, rammende riffrockfinale waar Muse zich niet voor zou hoeven schamen. Hooguit zou je nog iets meer variatie en wat dynamiek mogen verwachten – het is nu non stop blazen –, maar wat niet is… In maart terug in Paradiso. Niet te missen.

De raarste band van het festival maakt tevens deel uit van het Un-Convention-programma – waar wij verslag van doen - en is verstopt in het Der AA Theater, net wat verder weg van de drukte. Twee bebaarde Fransmannen – eentje lijkt op Urbanus – en een Frans meisje zijn als Gablé druk in de weer met trommels, gammele gitaren, samplers, tegen elkaar aan raspende blikken en voetbaltoeters. Die worden het liefst allemaal tegelijk gebruikt in ruwe, schizofrene liedjes vol kinderlijke gekte en soms oorverdovende elektronische beats. Zoals een ultiem lieflijk folkliedje wordt onderbroken door getormenteerd geraas; het werkt bijzonder aanstekelijk bij het publiek, dat de Fransen steeds harder toejuicht. Bijzonder optreden van een bizarre band.

Per ongeluk treffen we in Vera nog een band uit Wales aan in de vorm van Islet, dat een soort nieuw genre lijkt te spelen als chaotische rammel-postrock met Battles-achtige ideetjes, rare breaks en collectieve shoutouts. Hoe aanstekelijk het ook is om twee drummers elkaar high fives te zien geven met drumstokjes, de nummers zijn nog geen songs maar verzamelingen steeds van tempo wisselende ideeën. En wellicht dat de bassiste, hoe blij ze er ook bij staat, misschien eens moet leren in de maat te bassen. Terug naar het oefenhok en kom dan nog eens terug.

Wie op Eurosonic de Stadsschouwburg bezoekt, komt voor een verrassing te staan - tenzij je er tijdens ES al vaker bent geweest natuurlijk -: het podium van het immense theater is de vloer voor het publiek, de bands spelen in de zaal met de ringen van het theater fraai uitgelicht op de achtergrond. Zo ook de Zweedse Britta Persson met haar band, wiens leuke liedjesalbum Current Affair Medium Rare dit weekend ook in Nederland uitkomt. Live heeft Persson – kortgeknipt jongenskoppie, klein van stuk – een vooral heel enthousiaste band bij zich, waarvan de leden het wel wat meer naar de zin lijken te hebben dan de zangeres zelf. Een blije, knappe keyboardiste leidt met name de aandacht een beetje af. Nou ja, die van mij dan. Persson’s stem komt er in deze livesetting wat schel uit, maar ze houdt de aandacht vast met een reeks opbeurende, maar ook wat rommelig gespeelde gitaarliedjes. Vooral zoete ballade Some Girls Some Boys is raak.

Jonge Amsterdammer Kai Hugo, artiestennaam Palmbomen, geeft even hiervoor in de bovenzaal van Simplon een prima optreden. Muzikaal ergens tussen de chillwave van Washed Out en Toro Y Moi en meer psychedelische dance en allerhande junglegeluiden in. De (licht)show is bekend, maar het blijft een mooie live-ervaring. Palmbomen blijft groeien en ook de nummers die niet op debuut-EP Moon Children staan, zijn van eenzelfde hoog niveau. Hoge school elektronica-muziek zonder moeilijkdoenerij. Palmbomen is zodoende een enorm interessante nieuwkomer, die zich blijf ontwikkelen en ook in het buitenland zeker wat kan doen.

En dan ben je James Blake en mag je in een ramvolle Simplon even ‘de hype waarmaken’. Want dat is het: een zaal vol pottenkijkers, boekers, journalisten, programmeurs, festivaldirecteuren en een paar handen vol stiknieuwsgierige Eurosonic-bezoekers die komen voor misschien wel de meest veelbelovende artiest van 2011. Althans, zo willen we de voorstanders ons graag wijsmaken. Tegenstanders zijn er ook genoeg. Die niet snappen wat zoveel mensen horen in de verstilde plaat vol autotune, minimalistische beats en vleugjes dub(bassen) tussendoor.

Blake blijkt in Simplon vooral een muzikant van vlees en bloed, die zeker geen foutloze set weggeeft, onder andere vanwege hevig krakende boxen bij de eerste diepe bassen die door de zaal beuken. Maar trek je de achterlijk hooggespannen verwachtingen los van het optreden, dan zien we vanavond an sich een prachtige show. Blake kiest net als op het (gelekte) debuutalbum voor een verstilde set die voornamelijk leunt op zijn stem. Die stem gaat op z’n beurt weer gigantisch door de mangel: kleine James is ooit in een bak met autotune gevallen.

Ontluisterend is echter het oeverloze gekakel achter in de zaal. Zelfs hit Limit To Your Love krijgt de zaal niet compleet stil, ondanks de aardediepe bassen die Simplon doen beven. Buiten staat een rij van een tientallen meters en iedereen daarin zou dolgraag ruilen met de babbelkonten. Het haalt het optreden echt naar beneden, buiten de schuld van Blake om. Het lage podium en de zittende muzikanten zorgen ervoor dat alleen de eerste vijf rijen goed zicht hebben op de man himself, wellicht dat dit een rol speelde. En daarmee zien we zeker niet de mindblowende show die er wellicht in had gezeten met een aandachtige zaal.

Daarbij dringt zich meteen de vraag op: hoe gaat dit zich op de echt grote festivals houden? Op deze manier is de Bravo op Lowlands namelijk echt geen optie. Wat ook helemaal niet erg is, want Blake heeft luisterpubliek nodig. Daarom ook geen praatjes tussendoor, althans vanaf het podium, slechts concentratie. Hype of geen hype, Blake is goed. Hij doet iets bijzonders, heeft een eigen stijl en oogt als een intelligente muzikant die weet wat hij wil. Maar wees niet getreurd, geduldige mensen in de rij, hij gaat absoluut nog betere optredens geven dit jaar.

Geen James Blake-iaanse stiltes bij de Duitsers van Turbostaat in Vindicat: zo laat op de avond is een stevige hoewel niet meer dan doorsnee portie post-hardcore en powerrock meer dan welkom. Strak gespeeld en goed hard geluid, dat wel. Van een heel andere orde is Franse showman Ben L’Oncle Soul, die dan wel de soul in zijn artiestennaam mag dragen, maar toch vooral een entertainende showman is, met twee continu breeduitlachende sidekicks aan zijn zijde. Het Grand Theatre stroomt vol voor de Fransman met zijn bretels plus rode strikje en zijn soepele (cover)band, die de zaal in no time om zijn vingers heeft gewonden. Honderden mensen gaan blijkbaar niet over hun nek bij het horen van een goedkope soulversie van Aqua’s eurohouseklapper Barbie Girl. Ondergetekende bijna wel, die White Stripes-cover Seven Nation Army niet afwacht en gruwend de zaal uit vlucht. Dit nooit meer.

Dan kun je de avond toch beter besluiten bij de jonge Limburgers van DeWolff. Leuk aangekondigd als ‘all the way from The Netherlands!’ Om Dewolff te waarderen, moet je weliswaar goed tegen psychedelische seventiesrock met gejaagde, eindeloos tegen elkaar inspelende gitaar- en orgelsolo’s kunnen, maar dan is dit bij vlagen goed smullen. DeWolff speelt drie kwartier gretig en bezeten, maar imponeert vooral in de knappe, snelle stukken en een tien minuten durende wals in de finale. Als het tempo zakt, verschuift de aandacht soms nog richting vragen als ‘wel of niet nog een biertje nemen’ of ‘hoe jong is die organist met baardje eigenlijk’? En: ‘waar ligt m’n slaapschip ook alweer?’ Vrijdag volgt immers een nieuwe, lange dag, met meer Un-Convention en Eurosonic.

Teksten:

Hundreds, Joy Formidable, Gablé, DeWolff, Ben L'Oncle Soul e.a.: Joris
The Sore Losers, Alamo Race Track, Palmbomen, James Blake: Bas

, , , , , ,

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud