Kicking the Habit

Het grote mashup-concertverslag: Arcade Fire groots in Düsseldorf

Foto: Roy Santiago

Het is wat; nog uitpuffend van vijf dagen Le Guess Who? en door tijdgebrek moeten de Kicking The Habit-bloggers een concert van Arcade Fire laten zitten. Niet in Nederland, maar wel in de buurt, in het Duitse Düsselfdorf. Gelukkig waren spionnen Marcel Kuenen en Roy Santiago wel naar de Philipshalle afgereisd voor een goeddeels spectaculair goed concert van de Canadezen. Dat maken we tenminste op uit hun aantekeningen, op deze plek versmolten tot hun beider mashup-concertverslag van Arcade Fire in Düsselfdorf! Eat that, Girl Talk...

Op het concert van Arcade Fire in de Philipshalle in Düsseldorf zijn behoorlijk veel Nederlanders afgekomen. Niet zo gek, want tijdens deze Europese tour ter ere van wederom juichend ontvangen album The Suburbs, wordt Nederland krankzinnig genoeg overgeslagen. Maar dat houdt genoeg Nederlandse fans niet tegen: Düsseldorf is immers heel goed aan te rijden. Door de flinke sneeuwval en de bijbehorende files staan sommige bezoekers naar verluidt wel urenlang stil. Winterbanden zijn onmisbaar en door de omstandigheden komen een boel Nederlanders bijkans op tijd of net te laat aan. Maar ze krijgen uiteindelijk waar ze voor gekomen zijn: de Canadese band met al een torenhoge live-reputatie pakt deze avond groots uit.

De Philipshalle is een gigantische zaal, maatje Ahoy’, dus je zou zeggen dat het daardoor een flinke opgave moet zijn om als band goed over te komen op het publiek. Arcade Fire krijgt dat toch behoorlijk eenvoudig voor elkaar: niet alleen met een zeer sterke set aan te komen, maar ook nog eens een waanzinnige video,- en lichtshow neer te zetten. Tijdens titeltrack The Suburbs is de bijbehorende video te zien die Spike Jonze voor de band maakte. Verder worden voornamelijk obscure film noir-flarden afgewisseld met beelden vanaf het podium. Het ziet er ronduit ‘professioneel’ uit en het zorgt in zo’n grote omgeving voor een ultieme concertbeleving die onderhand bij zo’n groot geworden band past.

Het begin van het concert is meteen strak en goed; Arcade Fire heeft het complete publiek meteen mee. Neighborhood #2 vormt het eerste grote hoogtepunt van de avond. Bij Haïti, ook van debuut Funeral, is hooguit de zang van Régine niet erg zuiver. Waar dit in het verleden wel wat charme had, is het nu ietwat storend. Maar dat heeft nu eenmaal alles te maken met de transformatie van een speelse, kunstzinnige band die vooral voor de lol leek te spelen en waar een foutje af en toe best mocht, naar een nog steeds leuke maar professionelere, grote podiumact. De revanche van Régine volgt in The Sprawl II: erg goed gezongen en het nummer komt zeker live opvallend sterk uit de verf.

Als megaband in een megazaal, weet je dat je niet met een setlist vol obscure demo’s moet aankomen. Toch kan er na die knetterende opening wel Cold Wind vanaf, een single die nooit op een album is verschenen. Mooi liedje, maar Arcade Fire weet toch net niet die intieme huiskamersfeer over te brengen in de grote hal, welke bijvoorbeeld een Radiohead wel weet te bereiken tijdens een kleiner moment. Voor het overige wordt hit na hit over het publiek uitgestort. Ook wel een beetje jammer, want daardoor wordt het materiaal van het nieuwe album gek genoeg wat onderbelicht. The Suburbs-prijsnummers als City With No Children en Modern Man worden domweg niet gespeeld. Het nummer The Suburbs zelf wordt net wat minder frivool gespeeld dan op plaat; een moment waarop je even verlangt naar een kleinere zaal.

Ondanks dat de band alle nummers speelt die het grote succes hebben opgeleverd, zijn Win Butler en co. geen moment te betrappen op plichtmatigheid. Arcade Fire zien spelen blijft een beleving op zich. De ruime podiumbezetting, het continu wisselen van de instrumenten en het theatrale voorkomen; het blijft elke keer weer een feest om te zien. Niet verwonderlijk dus dat het publiek van de eerste tot de laatste minuut de aandacht er volledig bij heeft, ook bij het iets kalmere middenstuk.

Richting finale gaat het gas er vanaf Month of May plotseling vol op (in het verleden gebeurde dit pas bij het koningskoppel Power out/ Rebellion). Op die momenten is Arcade Fire gewoonweg één van de beste livebands die momenteel op deze aardkloot rondloopt. Een belachelijk goed en hecht gespeeld Neighbourhood#3 (Power Out) is een nieuw groots hoogtepunt, waarbij de nadruk meer dan ooit ligt op het zo goed mogelijk spelen van het liedje in plaats van op de theatrale omlijsting. Dat werkt: zelden werd een publiek in een grote zaal zo platgespeeld, met traditionele afsluiter Wake Up als grand dessert.

De zeven bandleden kwamen springend het podium op, om dit twee uur later nog net zo fanatiek springend te verlaten. In die twee uur ziet het publiek zoveel instrumentenwisselingen alsof het een potje volleybal is, en blijkt nog eens dat alle bandleden  heel behoorlijk tot goed kunnen zingen. Waanzinnig, en hier bovenop helpt ook een erg goed zaalgeluid nog eens. Jammer dat er verder zo weinig muzikaal leuks te beleven is in de hal (Bon Jovi, Take That - in originele bezetting, dat weer wel), want stiekem bevalt de Philipshalle stukken beter dan die kille Heineken Music Hall, waar Arcade Fire twee jaar geleden maar net boven het publiek uit kwam.

Dat is hier in Duitsland wel anders: zo uitbundig als iedereen na de laatste noot reageert; het is het signaal dat Arcade Fire nu écht groot geworden is en zich bijna kan meten met de allergrootste bands. Bijna, met enkel de rustiger, intiemere liedjes die relatief net nog wat minder sterk zijn. Om een festival als Pinkpop of Lowlands af te sluiten is de band inmiddels groot en goed genoeg (op Rock Werchter dit jaar aan het begin van de tournee was het niveau nog wat lager). Het wordt in ieder geval de hoogste tijd dat de band Nederland weer eens aandoet. Ligt er al een exclusieve deal op de plank?

Andere Nederlanders die bij Arcade Fire in Düsseldorf waren, mogen zich melden in de comments. Hoe was het?