concertverslag

Le Guess Who?, de zaterdag: griezelen met Esben and the Witch; Sleigh Bells zet Tivoli in de hens

Joris, Zondag 28 11 2010, 17:28

Le Guess Who?, de zaterdag: griezelen met Esben and the Witch; Sleigh Bells zet Tivoli in de hens

Sleigh Bells in Tivoli Oudegracht. Foto: Nienke Maat

Rammelende garage rock 'n roll, theatrale pianoklanken, dub van een legende genaamd Scientist, knisperende electroklanken uit een andere wereld of de noisy soundtrack bij een onheilspellende afdaling richting hel: de variatie is enorm in de verschillende zalen van festival Le Guess Who?, op de vierde avond alweer. Alsof er maar geen einde aankomt. Tivoli Oudegracht is op deze zaterdag een fijne spot voor bandjeskijkers, gehost door Tivoli-formule Klub Radar.

Door ziekte moest Britse slimme popband Field Music helaas afzeggen; als vervanger is snel lome garagepopband Smith Westerns uit Chicago aangetrokken. Een kwartet dat qua lekker achteloos verveeld klinkende gitaarrock verwant is met The Strange Boys, maar voor de nog niet erg volle zaal lijkt teleurgestelde verveling het toch te winnen van achteloze coolheid. Dat resulteert in veertig minuten aardige rammelliedjes, die helaas zonder pit worden gespeeld. Tekenend: opeens is het optreden zonder bedankje afgelopen en beginnen de muzikanten hun boeltje bij elkaar te rapen. Enkele sterke melodieën zijn er al wel: feller gespeeld zou openingsnummer Tonight een live-hit kunnen zijn en het poppy koortje in nieuw liedje Weekend is heerlijk. Kan nog goed komen.

Een ding is fijn in Tivoli Oudegracht: bevalt een bandje niet en je wilt niet de kou in naar een andere zaal, dan kun je altijd nog uren zoet zijn met het bouwen van een eigen gitaar naar Yuri Landmann-recept, in de met discobollen behangen spiegelbar. Of met het samplen van je eigen stem op een cassettebandje – ze slingeren rond door het hele pand van Tivoli –, om het eindresultaat vervolgens zelf te mixen met bestaande muziek op andere cassettes via een ingenieus chip-systeem. Zeer vermakelijk en gezellig.

Als stevig contrast is daar de totaal ongezellige en aangenaam beklemmende trip van Engels trio Esben and the Witch, eerder te zien geweest op festivals Walk The Line en London Calling. Op Le Guess Who? blijkt de band alweer wat gegroeid: op een groter geluidssysteem klinkt het pikdonkere mengsel zonder ook maar een spoortje vrolijkheid van diepe beats, shoegaze-gitaren, elektronica en geluidsdrones nog een stukje scherper en gemener. Slechts twee ouderwetse straatlantaarns verlichten dit keer het podium; van de bandleden zijn meestal slechts schimmen te zien. Van zangeres Rachel Davies bijvoorbeeld, die wanhoopskreten in haar microfoon slaakt terwijl ze als een bezetene op haar trommel inbeukt, in claustrofobische single Marching Song bijvoorbeeld. Maar ook al zie je weinig; deze muziek zuigt je compleet mee, als je tenminste gevoelig bent voor 'the dark side'. Dat zijn toch aardig wat mensen, te horen aan het aanzwellende applaus. Een debuutalbum wordt in maart 2011 verwacht; iets om naar uit te kijken.

Terwijl Esben and the Witch Tivoli de stuipen op het lijf jaagt, staat in Ekko Peter Broderick op de planken, de 23-jarige multi-instrumentalist uit Oregon die de afgelopen jaren onder meer meespeelde met Efterklang, Machinefabriek en M. Ward. Een gewild muzikant dus, en op basis van wat we zaterdagavond in Ekko zien is dat heel begrijpelijk. Broderick zorgt voor een afwisselende show met gave liedjes op viool, piano en gitaar. Broderick valt het best te typeren als een mix tussen het theatrale van Patrick Watson en de vioolsample en –loopkunsten van Owen Pallet. Maar net zo makkelijk speelt hij een Nick Drake-waardig nummer op piano en wanneer hij een liedje onversterkt midden in de zaal speelt, lijken we haast Damien Rice te horen. Tijdens een aantal nummers krijgt hij gezelschap van een zangeres en de schone samenzang is ondanks de experimentele liedjes soms ietwat braafjes. In een slechte bui kun je zeggen dat de jolige bindteksten soms iets too much zijn. Flauwe grapjes, clownesk gedoe, dat heeft hij helemaal niet nodig en het leidt behoorlijk af. Maar eerlijk is eerlijk, deze gast is te goed om je daar echt druk om te maken.

Dan hebben de vier New Yorkse heren van Small Black het nog lang niet zo goed voor elkaar. De band brengt in Tivoli Oudegracht in de galm verzuipende elektropop, waarin echo's te bespeuren zijn van stadsgenoten Yeasayer en Bear in Heaven. Het grote geluid mag dan compleet dichtgesmeerd zijn; intussen is er geen fatsoenlijke, pakkende melodie of hook te bespeuren. De drummer heeft zelfs met een koptelefoon op moeite om strak met de elektronische beats mee te slaan; de zanger heeft duidelijk meer met lullige dansjes dan met zuiver zingen. Van een bandje met twee medewerkers van het immer kritische Pitchfork erin, mag je toch een beetje boel meer verwachten dan deze ondermaatse elektropop.

Stukken frisser, maar wel van een hele andere muzikale familie is de fenomenale knoppendraaier Will Wiesenfeld, a.k.a. Baths. Debuutplaat Cerulean staat propvol elektronische harmonieën in de geest van Bibio, Washed Out en Toro Y Moi. Relaxte beats, zo tussen hiphop en dub in en Wiesenfeld zingt live een knap mopje mee. Hoeveel uren zou hij op zijn zolderkamer hebben geoefend op zijn knip-en-plak-liedjes? Razend knap en een mooi schouwspel, dat snelle gedraai en geschuif tijdens regelrecht hitmateriaal als Lovely Bloodflow en Indoorsy. Naar mate de set in Ekko vordert gaat het tempo omhoog en Wiesenfeld blijft de geluidsman maar om meer volume vragen. Harder! Goeie set, gaan we het komende jaar meer van horen.

Ook James Friley uit Kentucky is in zijn eentje, maar als Idiot Glee heeft hij het niet razend druk met het draaien aan knopjes. Een gewone jongen in een shirtje achter wat apparatuur zie je op het podium, gewapend met slechts een Korg-synthesizer vol loops en een sampler om krakerige koortjes met zijn eigen stem te kunnen voortbrengen. Met zulke beperkte middelen brengt hij wel opmerkelijk warme en melodieuze liedjes ten gehore in de Spiegelbar. Zeker niet het spannendste optreden van het weekend – op de bühne is eigenlijk niets noemenswaardigs te zien -, maar muzikaal zeker boeiend.

Idiot Glee staat ook compleet haaks op het brute geweld van Sleigh Bells, goed neergezet als afsluiter in Tivoli Oudegracht. Tegenwoordig hebben gitarist Derek E. Miller en zangeres Alexis Krause een stapel Marshall-versterkers op het podium staan waar Slayer stikjaloers op zou worden. Een speels stukje machtsvertoon is het, maar intussen is het volume vanaf dreun één wel waanzinnig baggerhard. Broekspijpen, T-shirtmouwen en brillen trillen mee op de forse dreunen en agressieve scheurgitaren, de hoofdbestanddelen voor stiekem waanzinnig poppy liedjes als Crown On The Ground, Tell 'Em en Infinity Guitars van scherp debuut Treats.

Het Tivoli-publiek laat het geweld heel even gelaten (geschrokken?) over zich heen komen, maar na twee nummers is er geen houden meer aan en ontstaat er de kolkende massa met de armen in de lucht. Miller mishandelt rusteloos heen en weer lopend zijn gitaar; volkoen overtuigende frontvrouwe Krause in haar strakke doodskoppen-legging jut de boel goed op en daagt haar publiek steeds uit nog wilder te doen. Haar zang is dan niet heel krachtig door snel buiten adem zijn en het hoge volume, dat doet bij dit geweld nauwelijks nog ter zake. Muzikaal gezien niet héél imponerend, maar wel verrekte effectief, deze opruiende, perfecte afreageer-bubblegumpop. Grotere publieken liggen binnen handbereik voor het duo.

En dan is het nog urenlang afdansen met dj's Sandeman en Joost van Bellen; de details daarvan zullen we u besparen. Hoewel: Holy Fuck laten overlopen in Grauzone's Eisbär was tamelijk briljant. Wat tot slot nog wel eens gezegd mag worden: wat een genot is het om op dit festival bij iedere locatie rap naar binnen te kunnen lopen. Zo is het op dit stadsfestival, met de zalen toch niet bepaald vlak naast elkaar, toch mogelijk om van band naar band te hoppen met je passé-partout. Wel goed gevulde zalen, geen rijen. Het kan dus toch!

Tekst: Joris/Bas

Alle verslagen van de overige Le Guess Who?-dagen vind je hier.

, , , , , , , ,

Momentje, de reacties worden opgehaald...

Reageer
Je reageert op ..
Van




Inhoud